Είχε κερδηθεί η δυνατότητα να επιστρέψει στο σπίτι της. Δεν πρόλαβε όμως να περάσει ξανά την πόρτα του. Η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, η 87χρονη γυναίκα της Μαδρίτης που έγινε σύμβολο του αγώνα κατά των εξώσεων, πέθανε την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026, στο νοσοκομείο Gregorio Marañón, όπου νοσηλευόταν μετά την απομάκρυνσή της από την κατοικία της στις 23 Σεπτεμβρίου.
Τον θάνατό της ανακοίνωσε το Συνδικάτο Ενοικιαστών, επισημαίνοντας ότι η συμφωνία που θα της επέτρεπε να επιστρέψει έφθασε πολύ αργά. Η οικογένεια, η δικηγόρος της και το συνδικάτο αποχαιρέτησαν μια γυναίκα της οποίας η προσωπική περιπέτεια εξελίχθηκε σε δημόσια διεκδίκηση για αξιοπρεπή στέγη.
Σχεδόν μια ολόκληρη ζωή στην ίδια διεύθυνση
Η Μαρικάρμεν εγκαταστάθηκε στο διαμέρισμα της συνοικίας Ρετίρο το 1956, όταν ο πατέρας της υπέγραψε το μισθωτήριο και εκείνη ήταν ακόμη έφηβη. Παρέμεινε εκεί για περίπου επτά δεκαετίες, με ένα παλαιό συμβόλαιο που εξασφάλιζε προσιτό ενοίκιο.
Το σπίτι αποτελούσε τη σταθερά μιας ολόκληρης ζωής. Η απώλειά του, στα 87 της χρόνια, σήμαινε αποχωρισμό από τη γειτονιά, τις καθημερινές συνήθειες και τον γνώριμο χώρο μέσα στον οποίο μπορούσε να αισθάνεται ασφαλής.
Σύμφωνα με το Europa Press, η εταιρεία Urbagestión απέκτησε το ακίνητο το 2018 και προσέφυγε στα δικαστήρια, υποστηρίζοντας ότι η μίσθωση είχε λήξει. Ακολούθησε δικαστική διαμάχη που κατέληξε υπέρ της ιδιοκτησίας. Το νέο ενοίκιο που ζητούνταν ξεπερνούσε τη σύνταξη της ηλικιωμένης, καθιστώντας αδύνατη την παραμονή της με αυτούς τους όρους.
Στις 23 Σεπτεμβρίου, η έξωση εκτελέστηκε παρά τη συγκέντρωση ανθρώπων που είχαν σταθεί στο πλευρό της. Η Μαρικάρμεν απομακρύνθηκε με φορείο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο λόγω της εύθραυστης κατάστασης της υγείας της.
Η εικόνα της ηλικιωμένης έξω από το σπίτι της προκάλεσε ισχυρές αντιδράσεις. Ακολούθησαν διαδηλώσεις και κατασκήνωση διαμαρτυρίας στην Πουέρτα ντελ Σολ, ενώ η υπόθεσή της ενίσχυσε τις κινητοποιήσεις για το δικαίωμα στην κατοικία.
Ακόμη και από το νοσοκομείο, συνέχισε να στέλνει μηνύματα στους ανθρώπους που την υποστήριζαν, ζητώντας να συνεχίσουν τον αγώνα. Η διεκδίκησή της είχε πλέον αποκτήσει ευρύτερο περιεχόμενο: την προστασία όσων κινδυνεύουν να χάσουν τη στέγη τους επειδή αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της αγοράς.
Μια επιστροφή που δεν πραγματοποιήθηκε
Στις 28 Σεπτεμβρίου επιτεύχθηκε συμφωνία με την ιδιοκτήτρια εταιρεία. Προβλεπόταν νέο οκταετές συμβόλαιο και ενοίκιο που δεν θα ξεπερνούσε το 30% των καθαρών εισοδημάτων της. Η επιστροφή της είχε γίνει ξανά εφικτή.
Η Μαρικάρμεν, όμως, παρέμεινε στο νοσοκομείο μέχρι τον θάνατό της. Μετά την ανακοίνωση της απώλειας, συγκεντρωμένοι πολίτες στο κέντρο της Μαδρίτης τίμησαν τη μνήμη της.
Η ιστορία της αφήνει ένα οδυνηρό ερώτημα για τον χρόνο της προστασίας: πόσο αξίζει μια λύση όταν φθάνει αφού ο άνθρωπος που τη χρειαζόταν δεν μπορεί πια να ωφεληθεί;
Αφήνει, όμως, και την παρακαταθήκη της αλληλεγγύης που κινητοποίησε. Χιλιάδες άνθρωποι αναγνώρισαν στην ηλικιωμένη γυναίκα της Μαδρίτης μια κοινή ανάγκη: να μπορεί κανείς να ζει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια στον τόπο που αποκαλεί σπίτι.
