Alfavita Newsroom 
Η Ιαπωνία είναι η χώρα με τον πιο γηραιότερο πληθυσμό καθώς το 27% των πολιτών να είναι ηλικίας άνω των 65 ετών.
Δημοσίευμα του Bloomberg φέρνει στην επιφάνεια μια τραγική και σχετικά άγνωστη διάσταση του προβλήματος: Mια στις πέντε γυναίκες στην Ιαπωνία που κρατούνται σήμερα σε σωφρονιστικά καταστήματα, είναι ηλικιωμένες.
Φυσικά, πίσω από το στατιστικό στοιχείο δεν κρύβεται κάποια ανεξήγητη ροπή προς την εγκληματικότητα ενώ εννέα στις δέκα ηλικιωμένες κρατούμενες έχουν καταδικαστεί και φυλακιστεί για ασήμαντα αδικήματα όπως η κλοπή κάποιου προϊόντος από κατάστημα.
Μια έρευνα της ιαπωνικής κυβέρνησης, που διεξήχθη το 2017 αποκάλυψε πως το 50% των ηλικιωμένων που διαπράττουν το αδίκημα της κλοπής από εμπορικά καταστήματα ζουν μόνοι και το 40% δεν έχουν οικογένεια και γενικότερα συγγενείς για να στραφούν.
Σε αντίθεση με την παράδοση, που επιβάλλει τον σεβασμό στην οικογένεια και την φροντίδα των ηλικιωμένων, η εγκατάλειψη των ηλικιωμένων φαντάζει μονόδρομος λόγω της έλλειψης πόρων ή/και χρόνου από τους νέους.
Έτσι, ακόμη και αυτοί που φαινομενικά θα μπορούσαν να συντηρηθούν καταφεύγουν στην μικροπαραβατικότητα προκειμένου να καταλήξουν στη φυλακή. Εκεί ελπίζουν πως θα ανήκουν σε μια κοινότητα που θα απαλύνει τον πόνο της μοναξιάς.
«Μπορεί να έχουν σπίτι. Μπορεί να έχουν οικογένεια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχουν ένα χώρο που μπορούν να χαρακτηρίσουν ως “σπίτι τους”. Αισθάνονται πως δεν τους καταλαβαίνουν. Νιώθουν πως το περιβάλλον τους, τους βλέπει μόνο σαν αυτούς που κάνουν τις δουλειές του σπιτιού», σχολιάζει σχετικά στο Bloomberg η Yumi Muranaka, διευθύντρια των γυναικών φυλακών κοντά στη Hirosima.
Το Bloomberg μάλιστα, μίλησε σε μια από αυτές τις ηλικιωμένες γυναίκες, η οποία κρατείται στη φυλακή δίνοντας της τη δυνατότητα να περιγράψει πως κατέρρευσε όλη της η ζωή.
«Ο σύζυγός μου υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο πριν από έξι χρόνια και από τότε έμεινε κατάκοιτος. Επίσης έχει άνοια και παραισθήσεις. Ήταν πολύ δύσκολο για μένα, σωματικά και ψυχικά, να τον φροντίζω, εξαιτίας της ηλικίας μου. Δεν μπορούσα όμως να μιλήσω σε κανέναν για το πόσο πιεζόμουν, γιατί ντρεπόμουν. Μπήκα στη φυλακή για πρώτη φορά όταν ήμουν 70 ετών. Όταν έκλεψα, είχα λεφτά στο πορτοφόλι μου. Μετά σκέφτηκα τη ζωή μου. Δεν ήθελα να πάω σπίτι μου και δεν είχα και πουθενά αλλού να πάω. Το να αναζητήσω βοήθεια στη φυλακή ήταν ο μόνος τρόπος. Η ζωή μου είναι πολύ πιο εύκολη στη φυλακή. Μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, ακόμη και προσωρινά. Ο γιος μου λέει ότι είμαι άρρωστη και πως πρέπει να μπω στο νοσοκομείο και να χαλαρώσω. Δεν νομίζω πως είμαι άρρωστη όμως. Νομίζω ότι το άγχος μου με οδήγησε στην κλοπή», εξήγησε η κ.Τ.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
Κατσαρίδες στο σπίτι: Τα φυτά που «υπόσχονται» φυσική απώθηση
