Λίγα αντικείμενα στην κουζίνα είναι τόσο οικεία όσο το τηγάνι. Πίσω όμως από την απλή, καθημερινή παρουσία του στον πάγκο και στη φωτιά, κρύβεται μια μακρά γλωσσική διαδρομή που ξεκινά από την αρχαιότητα και περνά μέσα από διαδοχικές μορφολογικές μεταβολές.
Το τηγάνι είναι το ρηχό, στρογγυλό σκεύος με μακρύ χερούλι που βάζουμε στη φωτιά για μια ομελέτα. Η λέξη έφτασε ως εμάς από το μεσαιωνικό τηγάνιν, που προέρχεται από το ελληνιστικό τηγάνιον, υποκοριστικό του αρχαίου τήγανον (και τάγηνον). Με άλλα λόγια, η σημερινή λέξη ξεκίνησε ως «μικρό τηγάνι».
Παράδειγμα: «Βάλε λίγο λάδι στο τηγάνι· θα κάνουμε ομελέτα με ό,τι έχει μείνει στο ψυγείο».