Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού, η οποία τιμάται στις 20 Νοεμβρίου, το ΑΠΕ-ΜΠΕ ανέδειξε τις νομικές, παιδαγωγικές και ψυχολογικές διαστάσεις του sharenting —του φαινομένου κατά το οποίο οι γονείς δημοσιεύουν συστηματικά φωτογραφίες, βίντεο και πληροφορίες για τα παιδιά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ξεκινώντας συχνά τη ψηφιακή ιστορία ενός παιδιού πολύ πριν αποκτήσει δικό του λογαριασμό. Στο πλαίσιο της έρευνας, διατυπώθηκαν ερωτήματα προς την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ), τον Συνήγορο του Παιδιού και την ψυχολόγο MSc, PhD(c) και ψυχοθεραπεύτρια Γεωργία Βασιλείου, ενώ αντίστοιχες ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες, όπως η καμπάνια «Pause Before You Post» της ιρλανδικής Αρχής σε συνεργασία με τη Γαλλία, εφιστούν την προσοχή στις πληροφορίες που αποκαλύπτονται μέσω οικογενειακών αναρτήσεων.
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ-ΜΠΕ, εντός του 2026 αναμένεται να διατεθεί η ελληνική έκδοση του FantomApp, μιας δωρεάν εφαρμογής που αναπτύχθηκε από τη γαλλική Αρχή Προστασίας Δεδομένων (CNIL) και θα προσφέρεται μέσω App Store, Google Play και διαδικτυακής έκδοσης. Η εφαρμογή απευθύνεται κυρίως σε παιδιά και εφήβους, παρέχοντας πρακτικά εργαλεία για τη ρύθμιση της ιδιωτικότητας, τον περιορισμό της έκθεσης προσωπικών στοιχείων, τον έλεγχο ασφάλειας των κωδικών και την αίτηση αφαίρεσης περιεχομένου, ενώ —όπως διευκρινίζει ο αναπληρωτής προϊστάμενος της Γενικής Διεύθυνσης Γραμματείας της ΑΠΔΠΧ, δρ Γιώργος Ρουσόπουλος— δεν συλλέγει προσωπικά δεδομένα πέραν της διεύθυνσης IP και του τύπου συσκευής για τη λειτουργία του.
Όσον αφορά το νομικό πλαίσιο, η ανάρτηση φωτογραφιών παιδιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν απαγορεύεται γενικά και απόλυτα από την ελληνική νομοθεσία, ωστόσο η δημοσιοποίηση δεν είναι απεριόριστη. Όπως τονίζει η Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού, Ισαβέλλα Μονιούδη-Πικρού, η εικόνα, η προσωπικότητα και η ιδιωτική ζωή ανήκουν στον ίδιο τον ανήλικο, με κάθε ανάρτηση να διαμορφώνει ένα διαδικτυακό αποτύπωμα που μπορεί να τον συνοδεύει για χρόνια, καθώς ακόμη και η διαγραφή μιας ανάρτησης δεν αποκλείει ότι το υλικό έχει ήδη αποθηκευτεί ή αναπαραχθεί από τρίτους.
Ιδιαίτερη προσοχή συστήνεται όταν δημοσιοποιούνται ευαίσθητες οικογενειακές στιγμές, υλικό που μπορεί να φέρει το παιδί σε δύσκολη θέση ή να προκαλέσει σχολιασμό από συνομηλίκους, καθώς και στοιχεία όπως το σχολείο, η διεύθυνση κατοικίας, οι καθημερινές δραστηριότητες ή δεδομένα υγείας. Σύμφωνα με τον Συνήγορο του Παιδιού, οι γονείς οφείλουν να αναζητούν τη συναίνεση του ανηλίκου ανάλογα με την ηλικία και την ωριμότητά του, ενώ σε περίπτωση διαφωνίας το παιδί μπορεί να συζητήσει με τους γονείς του, να απευθυνθεί στην πλατφόρμα ή να ζητήσει καθοδήγηση από τον Συνήγορο του Παιδιού.
Σε επίπεδο καταγγελιών στην Ελλάδα, τόσο η ΑΠΔΠΧ (διά του δρος Γιώργου Ρουσόπουλου) όσο και ο Συνήγορος του Παιδιού επισημαίνουν ότι οι σχετικές αναφορές είναι περιορισμένες και προέρχονται κυρίως από γονείς σε διάσταση ή διαζύγιο που διαφωνούν για τις αναρτήσεις του άλλου γονέα, χωρίς να έχουν καταγραφεί καταγγελίες για sharenting εκτός γονικών διαφορών στην Αρχή. Παράλληλα, η ΑΠΔΠΧ υπογραμμίζει ότι μια ανάρτηση ανηλίκου μπορεί να εμπίπτει στον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων (GDPR) όταν δεν περιορίζεται σε αποκλειστικά προσωπικό ή οικιακό χαρακτήρα, ενώ η προστασία των παιδιών απαιτεί την ενημέρωση των ενηλίκων και την καλλιέργεια ψηφιακής παιδείας, αυτονομίας και κριτικής σκέψης.
Στο ψυχοσυναισθηματικό πεδίο, η ψυχολόγος Γεωργία Βασιλείου εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι η συστηματική έκθεση στα social media επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο το παιδί αντιλαμβάνεται τον εαυτό του σε κάθε αναπτυξιακό στάδιο. Στην πρώιμη παιδική ηλικία, παραπέμποντας στον Donald Winnicott, σημειώνει ότι η παρουσία μιας κάμερας σε στιγμές έντασης ή δύσκολων συναισθημάτων μπορεί να μετατρέψει τον πόνο σε θέαμα και να γεννήσει ντροπή, ενώ στη σχολική ηλικία η επιβράβευση που συνδέεται με λήψεις και αντιδράσεις μπορεί να εξαρτήσει την αυτοεκτίμηση από εξωτερικά «likes» και να περιορίσει τον αυθορμητισμό, οδηγώντας στην εφηβεία σε πιο σύνθετη αναζήτηση ταυτότητας απέναντι σε ένα ήδη δημοσιοποιημένο παρελθόν.
Τέλος, αναλύοντας τα κίνητρα των ενηλίκων, η Γεωργία Βασιλείου επισημαίνει ότι πέρα από την αγάπη και την περηφάνια, η δημόσια έκθεση μπορεί να συνδέεται —όπως έχει περιγράψει και ο Σίγκμουντ Φρόιντ για τις γονικές προσδοκίες— με την επιθυμία αναγνώρισης ή τη μετατροπή του παιδιού σε «βιτρίνα» επιτυχίας. Όπως τονίζει, τα παιδιά διαισθάνονται συχνά το βάρος αυτών των προσδοκιών, ενώ καταλήγει ότι εκείνο που έχει πρωτίστως ανάγκη ένα παιδί είναι η άμεση συναισθηματική παρουσία και το βλέμμα του γονιού την ώρα της κοινής εμπειρίας, χωρίς οθόνη ανάμεσα.