Στοιχεία που καταρρίπτουν τις δηλώσεις σχετικά με την αύξηση της ευημερίας και των αποδοχών φέρνει στο φως ο ΕΦΚΑ, σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη». Δεκαεφτά χρόνια μετά το ξέσπασμα της μεγάλης κρίσης, τα επίσημα δεδομένα αποδεικνύουν ότι οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι στα Τάρταρα, καθώς ο μέσος μεικτός μισθός τον περασμένο Μάρτιο διαμορφώθηκε στα 1.233,96 ευρώ, παραμένοντας πρακτικά απαράλλακτος σε σύγκριση με τον Μάρτιο του 2009, οπότε και ανερχόταν στα 1.233,62 ευρώ.
Η πραγματική εικόνα για τους εργαζόμενους είναι ωστόσο ακόμη πιο δραματική αν συνυπολογιστεί ο πληθωρισμός και η αύξηση του κόστους ζωής κατά τη διάρκεια αυτής της 17ετίας. Σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων, η αγοραστική δύναμη των μισθωτών είναι μειωμένη κατά τουλάχιστον 24,7% σε σχέση με το 2009. Μάλιστα, η μείωση αυτή είναι ουσιαστικά μεγαλύτερη, δεδομένου ότι στα σημερινά στοιχεία του ΕΦΚΑ περιλαμβάνονται κλάδοι όπως οι τράπεζες και οι πρώην ΔΕΚΟ, οι οποίοι διέθεταν ιστορικά υψηλότερους μέσους μισθούς και δεν εντάσσονταν στις παλαιότερες καταστάσεις του ΙΚΑ.
Τα επίσημα στοιχεία διαψεύδουν παμψηφεί και τους ισχυρισμούς ότι ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης έχει ξεπεράσει τα 1.500 ευρώ. Συγκεκριμένα, ο μέσος μεικτός μισθός για τους εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης ανήλθε τον Μάρτιο στα 1.397,49 ευρώ, επίπεδο σχεδόν ταυτόσημο με τα 1.378,99 ευρώ του 2009. Όπως επισημαίνεται, η κυβέρνηση καταφεύγει σε παραπληροφόρηση συνυπολογίζοντας υπερωρίες, εργασία τις Κυριακές και αργίες, αποκαλύπτοντας έμμεσα ότι ένας τυπικός εργαζόμενος 8ωρου αδυνατεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες από τον βασικό του μισθό.
Ιδιαίτερα ασφυκτική παραμένει η κατάσταση για τις εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους με μερική απασχόληση, ο αριθμός των οποίων ξεπερνά σταθερά το μισό εκατομμύριο (συγκεκριμένα ανήλθαν σε 581.174 άτομα τον περασμένο Μάρτιο). Για αυτούς τους εργαζομένους, ο μέσος μεικτός μισθός διαμορφώθηκε μόλις στα 554,42 ευρώ, ποσό που βρίσκεται πολύ κάτω ακόμη και από τον κατώτατο μισθό για τον οποίο πανηγυρίζει η κυβέρνηση.
Παράλληλα, το γεγονός αυτό αναδεικνύει την ευρύτερη στρατηγική συμπίεσης του εργατικού εισοδήματος, καθώς μέσα σε σχεδόν δύο δεκαετίες οι αμέτρητοι νόμοι και το πετσόκομμα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ) οδήγησαν σε εκτίναξη των κερδών και μεγέθυνση της συνολικής οικονομικής «πίτας», η οποία όμως μοιράζεται με όρους απόλυτης ανισότητας. Ενώ οι δείκτες της κερδοφορίας καταγράφουν νέα ρεκόρ, το λαϊκό εισόδημα υφίσταται συνεχή αφαίμαξη, αδυνατώντας να ακολουθήσει τις καλπάζουσες τιμές στην αγορά.
Καταληκτικά, η σύγκριση των στοιχείων του ΕΦΚΑ έρχεται να γκρεμίσει το αφήγημα περί «άλματος ευημερίας», αποδεικνύοντας ότι η πλειονότητα των μισθωτών ζει σε καθεστώς διαρκούς φτωχοποίησης. Το χάσμα ανάμεσα στην επίσημη κυβερνητική γραμμή και τη ζοφερή καθημερινότητα των εργαζομένων βαθαίνει ολοένα και περισσότερο, επιβεβαιώνοντας πως η αγοραστική δύναμη των πολιτών έχει γυρίσει δεκαετίες πίσω.
