Αρχές Νοεμβρίου σωτηρίου έτους 2024. Φεύγει το φθινόπωρο και από βροχές τίποτα. Η Αττική διψάει, η Ελλάδα διψάει. Τι θα κάνουμε αν συνεχιστούν έτσι και τα φθινόπωρα και οι χειμώνες των επόμενων χρόνων; Θα πούμε το «νερό νεράκι», χωρίς να κάνουμε τίποτα; Μόνο το κρύο μας έχει επισκεφτεί – φροντίζουν γι’ αυτό και οι ηλιαχτίνες που πέφτουν όλο και πιο πλάγια…
Ωραία ημέρα για την καθημερινή βόλτα μου, τη διαδρομή μιας ώρας τουλάχιστον, που την έχω τόσο ανάγκη από τη δυνάστευση της καρέκλας του γραφείου, του γραψίματος και του διαβάσματος. Αλλά δεν είναι μόνο ανάγκη του σώματος – είναι ευεξία και ψυχική απόλαυση. Από Σύνταγμα, Πλάκα, Μοναστηράκι, Θησείο, Κεραμεικός και μετά πορεία προς την Ακρόπολη. Τέλος παράκαμψη προς το λόφο Φιλοπάππου, πριν την κάθοδο προς το Ζάππειο και τον Εθνικό Κήπο.
Έχω πάρει μαζί μου φυσικά το λάπτοπ, αφού στις πρώτες δύο ώρες θα προηγηθεί το γράψιμο. Αλλά και πάντα και παντού ένα βιβλίο συντροφιά – τι το έλεγα ξανά και ξανά στη διδασκαλία των μαθητών και μαθητριών στο λύκειο ως μια παιδαγωγική παρακαταθήκη μου; Να βρω μια γωνιά να διαβάσω, που θα κόβει το κρύο, κάποιες αγριελιές – με την πλούσια συστάδα που έχουν εδώ, αυτοφυείς και αυτοσυντηρούμενες, αφού και για το νερό πρέπει να το φροντίζουν μόνες τους – αγριελιές λοιπόν στην πλάτη μου και προσηλιακό, ρυθμίζοντας την έκταση της ηλιοφάνειας από πιο μακρινές αγριελιές, μπροστά μου.
Ξέρω πολύ καλά το παιχνίδι. Οι εμπειρίες των παιδικών χρόνων, τότε που πήγαινα τα ζώα να βοσκήσουν στο γειτονικό μας λόφο του πευκοδάσους, είναι εμπειρίες – αρχέτυπα. Πάντα βιβλίο με περιεχόμενο δοκιμίου, τα λογοτεχνικά βιβλία στο διαμέρισμα και σε ώρες, που δεν θα είμαι ξεκούραστος. Το δοκίμιο απαιτεί διάβασμα συστηματικό, περίπου σα να είναι εξεταζόμενο μάθημα — άλλωστε, πάντα θα το κάνω αποδελτίωση για μελλοντικό περιληπτικό διάβασμα των κύριων σημείων του.
Υπάρχει και μια άλλη ιδιοτροπία, γιατί διαβάζω συνήθως σε «καφέ». Δεν με ενοχλούν οι συζητήσεις διπλανών κλπ. Διαβάζω και πολύ καλύτερα γράφω, χωρίς να με επηρεάζουν τα «παράσιτα», δεν τα ακούω, απλά καταλαβαίνω ότι μιλάνε, αλλά το τι λένε δεν ακούω – πρέπει να προσπαθήσω εστιάζοντας όλη την προσοχή μου. Δεξιότητα κατακτημένη μέσα από τα τόσα και τόσα χρόνια γραψίματος και διαβάσματος έξω από το σπιτικό μου.
Έχω επιλέξει το βιβλίο από την προηγούμενη ημέρα και φυσικά είναι αυτό που διαβάζω από τις προηγούμενες ημέρες – παράλληλα πάντα με ένα άλλο λογοτεχνικό. Τώρα είναι πολιτικό δοκίμιο, το «Αγορά και Δημοκρατία». Βιβλίο παλιότερης έκδοσης, αλλά ενδιαφέρον γιατί εξηγεί την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, τις σχέσεις Δημοκρατίας και Δικτατορίας – με παραδείγματα χωρών της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής – και τις σχέσεις Δημοκρατίας και Αγοράς.
Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στην κουλτούρα και στο σκηνικό του διαβάσματος. Το συγκεκριμένο διάβασμα και το βιβλίο συνδέονται με τον τόπο και τον χρόνο που «συνάντησαν και εκδηλώθηκαν». Καταγράφονται στον καλό πυρήνα της μνήμης, γιατί η τοποχρονική ιδιαιτερότητα δεν είναι η συνηθισμένη, ούτε στο γραφείο του σπιτιού ούτε σε κάποιο «καφέ» – στέκι μου.
Θα με φιλοξενήσει και άλλες φορές ο λόφος του Φιλοπάππου. Και θα γίνουν, βιβλία και διαβάσματα, «γεγονότα – κρίκοι» μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής ακολουθίας. Παραξενιές βιβλιοφάγου…Ένα όμορφο παιχνίδι με το διάβασμα και με τον εαυτό μου…
