Γιατί όταν κάποια γίνεται μητέρα, παύει (ή νομίζει ότι παύει) να είναι και γυναίκα; Ο ένας τίτλος δεν αναιρεί τον άλλον. Σαφώς όμως όπως δεν προσδιορίζεται η φιγούρα της “τέλειας γυναίκας”, έτσι δεν μπορεί να προσδιοριστεί και η “τέλεια μητέρα”.
Μια μητέρα όμως που νοιάζεται για τα παιδιά της, χωρίς να τα θεωρεί ιδιοκτησία της, ενώ παράλληλα ενδιαφέρεται και για τη δική της ψυχική ηρεμία και τα ενδιαφέροντά της, είναι πολύ κοντά. Μια μητέρα αναλαμβάνει πολλαπλούς ρόλους καθημερινά. Σύζυγος, σύμβουλος, φίλη, διαιτητής… Ίσως με αυτόν τον τρόπο βάζει σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό και τις ανάγκες της. Η φράση του λαού: να τρώει το παιδί και να χορταίνει η μάνα, δεν είναι τυχαία.
Παρ’ όλα αυτά, η μητέρα που, ολόκληρη η ψυχοσύνθεσή της περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά και χάνει την ατομικότητά της, κινδυνεύει να γίνει πιεστική και τείνει να κατευθύνει τα παιδιά της με γνώμονα τα δικά της απωθημένα. Δεν υπάρχει ιδανικό μητρικό πρότυπο. Δεν υπάρχει ιδανικό οικογενειακό περιβάλλον. Καμία δε γεννήθηκε κατέχοντας ήδη γνώσεις ως μητέρα. Ωστόσο αν η καθεμιά δε λησμονούσε πως κρύβει και αυτή ένα παιδί μέσα της και δεν πρέπει να παραμελεί ό, τι την κάνει χαρούμενη, ενώ ταυτόχρονα έχει αποφασίσει να αναλάβει την πιο όμορφη ευθύνη, το να δημιουργήσει οικογένεια, ίσως υπήρχε μεγαλύτερη τρυφερότητα και άνεση στη σχέση μητέρας-παιδιού.
Αυτό δεν πρέπει να παρερμηνευτεί. Δεν είναι απαραίτητο πως κάθε γυναίκα προορίζεται να γίνει μητέρα και αυτό είναι εύλογο. Όταν όμως κάποια το πάρει απόφαση, καλό είναι να μη γίνεται η μητρότητα αυτοσκοπός αλλά μια ευχάριστη προσθήκη στη ζωή της. Πίσω από κάθε έπαινο, κάθε συμβουλή, κάθε αγκαλιά, κρύβεται μια κόρη που της υπενθυμίζει: μητέρα, πριν από όλα, ήσουν γυναίκα και μάλιστα το πρώτο γυναικείο πρότυπο στα μάτια μου.
