Σκηνές βαθιάς οδύνης και απόγνωσης εκτυλίσσονται στο Πόρτο Γερμενό, όπου οι πληγέντες κάτοικοι επιστρέφουν για πρώτη φορά προκειμένου να αντικρίσουν το μέγεθος της καταστροφής που άφησε πίσω της η φονική πυρκαγιά.
Σε μια περιοχή που μέχρι πρότινος αποτελούσε έναν καταπράσινο παραθεριστικό προορισμό, η πύρινη λαίλαπα σάρωσε με μανία τις περιουσίες, αφήνοντας πίσω της μόνο αποκαΐδια και ολοσχερώς διαλυμένες κατοικίες. Ενώ τα επτά ειδικά κλιμάκια έχουν ήδη ξεκινήσει τις αυτοψίες για την επίσημη καταγραφή των ζημιών, οι οικογένειες των πυρόπληκτων βρίσκονται αντιμέτωπες με το βαρύ ψυχολογικό σοκ της απώλειας, βλέποντας τους κόπους μιας ζωής και τα θερινά τους καταφύγια να έχουν μετατραπεί σε στάχτη.
Χαρακτηριστική της ανθρώπινης τραγωδίας είναι η μαρτυρία ιδιοκτητών, των οποίων το σπίτι αποτελούσε ζωτικό χώρο φροντίδας και προσβασιμότητας για το παιδί τους με αναπηρία, καθώς είχε διαμορφωθεί ειδικά με ράμπες και υποδομές για τη διευκόλυνσή του. Η εσπευσμένη εκκένωση μετά το μήνυμα από το 112 έγινε με την προσδοκία μιας προσωρινής απομάκρυνσης, ωστόσο η επιστροφή αποκάλυψε την απόλυτη καταστροφή, καθώς οι ακραίες θερμοκρασίες έλιωσαν ακόμα και τις μεταλλικές και δομικές υποδομές.
Πέρα από τις υλικές ζημιές, η παντελής απώλεια του φυσικού δάσους και των οικογενειακών κειμηλίων και φωτογραφιών σηματοδοτεί για τους κατοίκους το οριστικό τέλος μιας εποχής, αφήνοντας ως μοναδικό αποτύπωμα ελπίδας την υπόσχεση για ανασυγκρότηση μέσα από τις στάχτες.
