Στην αρχαία ελληνική παράδοση, ο έρωτας και η διατροφή συνδέονταν στενά μέσα από τελετουργικά, συμπόσια και ειδικά παρασκευάσματα που είχαν ως στόχο την ενίσχυση της λίμπιντο και της ερωτικής αντοχής. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές και μελέτες, όπως το έργο της ιστορικού Στέφανι Λιν Μπούτιν, στην αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν διάφορα φυσικά σκευάσματα για τη βελτίωση της σεξουαλικής απόδοσης των ανδρών.
Δημοφιλείς συνδυασμοί, όπως το μέλι με το πιπέρι, αλλά και η χρήση εξωτικών φυτικών εκκριμάτων, προσέφεραν ισχυρή διέγερση, ενώ ως «αντίδοτο» για την καταστολή της δράσης τους χρησιμοποιούνταν συχνά το ελαιόλαδο. Παράλληλα, οι αναφορές της μυθολογίας και της λογοτεχνίας παρουσιάζουν ακόμη και τους Ολύμπιους θεούς να καταναλώνουν αμβροσία, νέκταρ και ειδικά «φίλτρα» με βάση το μέλι, τα οποία προκαλούσαν ερωτική ευφορία και διατηρούσαν τη νεανική τους ζωτικότητα.
Η συνεύρεση στα αρχαιοελληνικά συμπόσια συνδύαζε το φαγητό, την οινοποσία και τη συντροφικότητα, με ένα διαιτολόγιο πλούσιο σε σταφύλια, σύκα, καρπούς και όσπρια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση των φασολιών, τα οποία θεωρούνταν ισχυρό αφροδισιακό της εποχής. Μάλιστα, ο Πυθαγόρας απαγόρευε την κατανάλωσή τους στους μαθητές του, καθώς, όπως σημείωνε και ο Αριστοτέλης, οι καρποί αυτοί προκαλούσαν έντονη ερωτική διέγερση, η οποία θεωρούνταν ανεπιθύμητος αντιπερισπασμός για τη φιλοσοφική αναζήτηση.
Η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώνει την αφροδισιακή τους δράση, αποδίδοντάς την στην περιεκτικότητά τους σε ντοπαμίνη, έναν νευροδιαβιβαστή που σχετίζεται άμεσα με το αίσθημα της ευχαρίστησης και της διέγερσης.
