Ακολουθούν μερικοί χαρακτηριστικοί υβριστικοί όροι που συναντώνται στην αρχαία ελληνική γραμματεία:
Αβροβάτης
Χαρακτηρισμός για έναν άνδρα που θεωρούνταν θηλυπρεπής, με «γυναικείο» τρόπο βαδίσματος. Η λέξη προέρχεται από το αβρός (τρυφερός, λεπτός) και το βαίνω (προχωρώ).
Ανασεισίφαλλος
Μια ιδιαίτερα τολμηρή έκφραση που αναφερόταν σε γυναίκα με έντονα φιλήδονη συμπεριφορά. Προέρχεται από τις λέξεις ανασείω και φαλλός.
Βδέω
Ρήμα που σήμαινε "βρωμάω" και συνδεόταν με την πράξη της αποβολής αερίων. Χρησιμοποιούνταν με χλευαστική διάθεση.
Γυναικοπίπης
Χαρακτηρισμός για κάποιον που παρακολουθούσε κρυφά γυναίκες, αντίστοιχος με τον σύγχρονο όρο "μπανιστιρτζής". Η λέξη αποτελείται από τα γυναίκα και οπιπτεύω.
Δρομάς
Αναφερόταν σε γυναίκα που εκδιδόταν στον δρόμο, με τη λέξη να συνδέεται με τον "δρόμο".
Κασσωρίς
Υβριστικός χαρακτηρισμός για πόρνη, λέξη που συνδέεται ετυμολογικά με το κάσις, που σήμαινε αδελφός ή σύντροφος.
Μυζούρις
Ένας από τους πιο χυδαίους χαρακτηρισμούς της αρχαιότητας, με ετυμολογική σύνδεση στις λέξεις μυζάω και ουρά, που χρησιμοποιούνταν ως αναφορά σε σεξουαλική πράξη.
Πιθηκαλώπηξ
Χαρακτήριζε έναν πανούργο ή δόλιο άνθρωπο. Η λέξη συνδυάζει τον πίθηκο και την αλώπηκα (αλεπού), δηλαδή δύο ζώα που συνδέονταν συμβολικά με την πονηριά.
Ρωποπερπερήθρας
Περιέγραφε τον άνθρωπο που μιλούσε ασταμάτητα και έλεγε ανοησίες. Προέρχεται από τις λέξεις ρώπος (ευτελές πράγμα) και πέρπερος (φλύαρος).
Κύντερος
Χαρακτηρισμός για τον αναιδή ή τον ξεδιάντροπο άνθρωπο, με προέλευση από τη λέξη κύων (σκύλος), που στην αρχαιότητα μπορούσε να έχει προσβλητική σημασία.
Κινουρής
Αναφερόταν σε άτομο που επιδείκνυε προκλητικά τα γεννητικά του όργανα. Συνδέεται με τα ρήματα κινέω και ουρά.
Λέχριος
Λέξη που χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει έναν τιποτένιο ή ευτελή άνθρωπο.
Χαλκιδίτις
Προσβλητικός χαρακτηρισμός για γυναίκα που εκδιδόταν για ένα μικρό χρηματικό ποσό, καθώς συνδεόταν με το χάλκινο νόμισμα.
Μια διαφορετική πλευρά της αρχαίας ελληνικής γλώσσας
Οι συγκεκριμένες λέξεις δείχνουν ότι η αρχαία ελληνική κοινωνία δεν αποτελούνταν μόνο από υψηλές ιδέες και φιλοσοφικά κείμενα, αλλά είχε και την καθημερινή, σατιρική και συχνά σκληρή πλευρά της.
Όπως συμβαίνει και σήμερα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα όχι μόνο για να επαινούν, αλλά και για να ειρωνεύονται, να κοροϊδεύουν ή να εκφράζουν θυμό. Οι βρισιές των αρχαίων Ελλήνων αποτελούν έτσι ένα ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας της γλώσσας και της κοινωνικής ζωής της εποχής.
Οι παραπάνω αναφορές παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, στο βιβλίο του Μάριου Βερέττα "Τα βρωμόλογα των αρχαίων Ελλήνων", το οποίο εξετάζει τη χρήση χυδαίων και προσβλητικών εκφράσεων στην αρχαιότητα.
