Δεν τον ξέρουν. Τους είναι άγνωστος. Τους είναι άγνωστος γιατί δεν είναι δικός τους. Αν ήταν δικός τους θα τον ήξεραν. Τους είναι άγνωστος γιατί δικός μας είναι. Ένας από εμάς. Τους πολλούς. Τους άγνωστους. Είναι δικός μας άντρας, δικός μας πατέρας, δικός μας γιος, δικός μας αδερφός, ξάδερφος, γείτονας, φίλος. Αγαπημένος μοναχά δικός μας. Σάρκα απ’ τη σάρκα τη δική μας. Αίμα από το δικό μας αίμα. Γι’ αυτό και δεν τον ξέρουν. Γιατί είναι ένας από μας. Γιατί ούτε εμάς μας ξέρουν. Άγνωστοι τους είμαστε. Μόνο να μας μετράνε ξέρουν.
Εμείς όμως τους γνωρίζουμε καλά. Είναι αυτοί που θα ζητήσουν τα κορμιά μας, είναι αυτοί που θα αξιώσουν τα παιδιά μας για τις κρεατομηχανές τους. Αυτοί που τα δικά τους τα κορμιά στρογγυλοκάθονται από πάντα σε ασφαλή γραφεία, αυτοί που τα δικά τους τα παιδιά είναι γνωστά γι’ αυτό δεν θα τα βρεις ποτέ με τ’ άγνωστα θαμμένα. Είναι αυτοί που θα φορέσουν τα καλά τους μούτρα για να πάνε για κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του αγνώστου. Είναι αυτοί που «τον τιμούν» αλλά ξεχνούνε τ’ όνομά του, λες και δεν είχε τάχα όνομα, λες και δεν ήτανε ΛΑΟΣ το όνομά του.
Είχε και όνομα και πρόσωπο είχε και δικός μας ήταν. Κι εμείς και το όνομά του ξέρουμε και το αγαπημένο πρόσωπό του δεν ξεχνούμε και δεν μας είναι άγνωστος, κι ο τοτινός κι αυτός του σήμερα κι ο αυριανός, δικοί μας είναι όλοι οι άγνωστοι, στον τοίχο κιτρινίζει η φωτογραφία τους, κάνουν τη βάρδια στη δουλειά, αγωνίζονται να βγάλουνε τη μέρα, ή μες στο παιδικό δωμάτιο κοιμούνται.
Και είναι για μας μνημόσυνο κάθε φορά να κατεβαίνουμε στον δρόμο και με δύναμη τα πόδια να χτυπάμε για να ακούνε, και τα χέρια να υψώνουμε εμείς οι άγνωστοι να βλέπουνε, οι πιο γνωστοί δικοί μας πως δεν χάθηκε ο πόλεμος.
