Η μελέτη, με επικεφαλής τη μοριακή γενετίστρια Χέιλι Μάουντφορντ από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη γενετική διερεύνηση της δυσλεξίας που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.
Η δυσλεξία αποτελεί μια νευροαναπτυξιακή διαφοροποίηση του εγκεφάλου που μπορεί να δυσκολεύει κάποιες πτυχές της καθημερινής ζωής, όπως η ανάγνωση ή η γραφή, αλλά δεν επηρεάζει με τον ίδιο τρόπο όλους τους ανθρώπους. Ορισμένα άτομα εμφανίζουν δυσκολίες σε ορθογραφία, γραμματική ή κατανόηση λεκτικών οδηγιών. Παράλληλα, η δυσλεξία μπορεί να συνοδεύεται από πλεονεκτήματα, όπως αυξημένη μη λεκτική δημιουργικότητα, όπως συμβαίνει και με άλλες νευροδιαφορετικές καταστάσεις, όπως ο αυτισμός ή η ΔΕΠΥ.
Προηγούμενες έρευνες σε δίδυμους είχαν υποδείξει τη σημαντική γενετική συμβολή στη δυσλεξία. Η τρέχουσα μελέτη εντόπισε συνολικά 80 περιοχές του γονιδιώματος που συνδέονται με τη δυσλεξία, εκ των οποίων 36 δεν είχαν αναφερθεί προηγουμένως και 13 καταγράφονται για πρώτη φορά ως σχετιζόμενες με την πάθηση.
Πολλά από τα νέα γονίδια φαίνεται να εμπλέκονται στην πρώιμη ανάπτυξη του εγκεφάλου και ορισμένα μοιράζονται γενετικούς μηχανισμούς με τη ΔΕΠΥ, η οποία συχνά συνυπάρχει με τη δυσλεξία. Επιπλέον, οι ερευνητές εντόπισαν συσχετίσεις μεταξύ της δυσλεξίας και δεικτών χρόνιου πόνου, αν και οι ακριβείς μηχανισμοί παραμένουν άγνωστοι. Η γενετική επικάλυψη υποδηλώνει πιθανή κοινή βιολογική βάση μεταξύ νευροαναπτυξιακών χαρακτηριστικών και πόνου.
