Η Σμύρνη καίγεται. Η γη που κάποτε έσφιγγε στα χέρια της τις μνήμες του Μικρασιατικού Ελληνισμού, σήμερα φλέγεται κάτω από ανεξέλεγκτους ανέμους και φλόγες που καταβροχθίζουν ό,τι πράσινο απέμεινε. Και η στάχτη —όχι μόνο συμβολικά, αλλά κυριολεκτικά— διασχίζει το Αιγαίο και πέφτει στην Πάτμο.
Πολλά τα μέτωπα, λίγες οι ανάσες
Οι καταστροφικές πυρκαγιές που μαίνονται σε όλη την Τουρκία έχουν κάψει χιλιάδες στρέμματα δάσους, ενώ οι θυελλώδεις άνεμοι, με ριπές έως 117 χλμ/ώρα, δυσκολεύουν τις προσπάθειες των πυροσβεστών. Η περιοχή Μεντερές–Σεφεριχισάρ, λίγο έξω από τη Σμύρνη, έχει μετατραπεί σε μέτωπο διαρκείας, με εναέρια και επίγεια μέσα να δίνουν αγώνα ανάσχεσης.
Ο περιφερειάρχης Σμύρνης, Σουλεϊμάν Ελμπάν, ανέφερε πως τρεις οικισμοί έχουν ήδη εκκενωθεί, ενώ οι συνοικίες Cumhuriyet και Atatürk βρίσκονται σε φάση εκκένωσης. Μέχρι στιγμής δεν έχουν καταγραφεί ανθρώπινες απώλειες, αλλά η ένταση του ανέμου και η αστάθεια των μετώπων δεν επιτρέπουν κανέναν εφησυχασμό.
Όταν τα αεροπλάνα σηκώνονται και οι φλόγες επιμένουν
Τα εναέρια μέσα επιχειρούν όταν οι άνεμοι το επιτρέπουν. Τα πυροσβεστικά αεροσκάφη ρίχνουν έως και 12 τόνους νερό ανά έξοδο, ωστόσο οι συνθήκες παραμένουν επικίνδυνες και απρόβλεπτες. Η κατάσταση παραμένει κρίσιμη, με την κυβέρνηση να αποστέλλει τον ίδιο τον Υπουργό Γεωργίας και Δασών στη Σμύρνη για άμεση εποπτεία.
Οι πρώτες πληροφορίες επιβεβαιώνουν πως η στάχτη της φωτιάς έχει φτάσει έως την Πάτμο. Μαζί με την αποπνικτική μυρωδιά καμένου. Είναι μια εικόνα συμβολική και ανησυχητική.
Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τέτοιες εικόνες — και ούτε θα είναι η τελευταία. Οι μεγάλες πυρκαγιές σε Μεσόγειο, Τουρκία, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία και φυσικά Ελλάδα, δεν είναι πια έκτακτες. Είναι το νέο «καλοκαίρι»: Καμένα βουνά, καμένα ζώα, καμένα σπίτια — και κάθε χρόνο, περισσότεροι άνθρωποι που λένε «δεν προλάβαμε να σώσουμε τίποτα».
Η ερημοποίηση, η έλλειψη σχεδίου πρόληψης, η κλιματική κρίση, αλλά και η υποτίμηση της αξίας των δασών, δημιουργούν μια εξίσωση στην οποία η απώλεια έχει γίνει σχεδόν ρουτίνα.
Όταν βρέχει στάχτη στην Πάτμο, δεν είναι μια ειδησεογραφική λεπτομέρεια. Είναι μια προειδοποίηση. Μια υπενθύμιση ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι θέμα εθνικό, είναι θέμα ζωής. Και ότι η αλληλεγγύη σε στιγμές φωτιάς, δεν μπορεί να είναι μόνο ευχές και εικόνες στα δελτία.
Η φωτιά που ξεκινάει από τη Σμύρνη μπορεί αύριο να περάσει στα Δωδεκάνησα. Και αν σήμερα μαθαίνουμε ότι καίγεται η Σακάρια, αύριο ίσως καίγεται ξανά η Ρόδος, η Εύβοια ή η Πίνδος.
Η φλόγα του άλλου, όσο ξένη κι αν φαίνεται, είναι προάγγελος της δικής μας.
