Alfavita Newsroom Η Γιορτή της Μητέρας, για πολλούς, είναι μια μέρα γεμάτη αγκαλιές, λουλούδια και ευχές. Για άλλους, όμως, είναι μια υπενθύμιση όσων λείπουν. Για εκείνες τις μητέρες που δεν έχουν πια τα παιδιά τους δίπλα τους, η σημερινή μέρα δεν είναι γιορτή – είναι ένα βαρύ φορτίο μνήμης και θλίψης.
Η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης, βίωσε την απόλυτη απώλεια στην τραγωδία των Τεμπών. Η σημερινή ημέρα τη βρίσκει χωρίς τη φωνή της κόρης της, χωρίς το χαμόγελό της, μόνο με τη σιωπή που φωνάζει απουσία. Σε μια λιτή αλλά σπαρακτική ανάρτηση, περιγράφει το ασήκωτο συναίσθημα: «Πνίγομαι». Δύο συλλαβές που λένε όσα χιλιάδες λέξεις δεν μπορούν.
Το έγκλημα στα Τέμπη κόστισε 57 ζωές. Πίσω από κάθε αριθμό, ένα πρόσωπο, μια οικογένεια, μια μάνα. Μητέρες που δεν θα λάβουν φέτος ζωγραφιές, τηλεφωνήματα ή μια αγκαλιά. Ημέρες σαν τη σημερινή μετατρέπονται σε ηχηρές απουσίες και σιωπηλές κραυγές.
Η 11η Μαΐου για κάποιους είναι μέρα χαράς, για άλλους μέρα βαθιάς απουσίας. Η ιστορία της κας Καρυστιανού είναι μόνο μία από τις πολλές που υπενθυμίζουν ότι η Γιορτή της Μητέρας δεν είναι μόνο γιορτή. Είναι και χώρος μνήμης, χώρος αγώνα για δικαίωση, χώρος όπου οι μητέρες θρηνούν αλλά στέκονται και απαιτούν.
Ακολουθεί η ανάρτηση:
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Ανατροπές στις αναθέσεις μαθημάτων: Τι αλλάζει για χιλιάδες εκπαιδευτικούς
Οι 20 βασικοί συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα - Τα ονόματα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
