Ο Εκπαιδευτικός Όμιλος – «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης» σχολιάζει τη στάση της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ απέναντι στις πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών, με αφορμή την κινητοποίηση της 30ής Σεπτεμβρίου. Παράλληλα, αναφέρεται σε πρόσφατες απαλλακτικές αποφάσεις και ζητά τη συνέχιση των κινητοποιήσεων, με στόχο την ανάκληση των διώξεων.
Αναλυτικά η ανακοίνωσή τους παρακάτω:
Εκπαιδευτικός Όμιλος – «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης»
Κοκκίνησαν από … ντροπή η γραφειοκρατία της ΔΟΕ και ΟΛΜΕ
Εκκωφαντική σιωπή και απουσία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΟΛΜΕ από τη μαζική κινητοποίηση εκπαιδευτικών σωματείων και συλλογικοτήτων την Τετάρτη 30 Σεπτέμβρη, τη μέρα εκδίκασης πειθαρχικών διώξεων 4 εκπαιδευτικών (Ακρίτα Καλούση, Δημήτρη Μητρόπουλου, Νάση Σακιώτη) και του συνταξιούχου Γιώργου Καββαδία για συνδικαλιστική δράση. Η υπόθεση προστίθεται σε σειρά πειθαρχικών διαδικασιών, μεταξύ αυτών και διώξεις εκπαιδευτικών για συμμετοχή στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση.
Η γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ, που από τον Ιούλιο πρώτη δύναμη είναι η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, όχι μόνο αρνήθηκε την πρόταση εκπαιδευτικών σωματείων για συμπληρωματική τρίωρη στάση, που αποδείχτηκε αναγκαία αφού η εκδίκαση κράτησε μέχρι το μεσημέρι, αλλά δεν εξέδωσε ούτε ένα ψήφισμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Εκπαιδευτικά σωματεία (ΣΕΠΕ–ΕΛΜΕ) και συνδικαλιστικές δυνάμεις (Παρεμβάσεις) είχαν προτείνει και καλέσει ΔΟΕ–ΟΛΜΕ να προκηρύξουν 24ωρη απεργία, ώστε η 30ή Σεπτεμβρίου να γίνει ημέρα πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης ενάντια στις πειθαρχικές διώξεις και στην πολιτική διάλυσης του δημόσιου σχολείου. Η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, πρώτη δύναμη σε ΔΟΕ–ΟΛΜΕ, έκανε ό,τι μπορούσε για να ακυρώσει αυτή τη δυνατότητα, ορίζοντας την ολομέλεια των προέδρων της ΟΛΜΕ μετά τις 30/9 και όχι πριν, προετοιμάζοντας τη μετατόπιση της απεργίας της ΔΟΕ μέσα στον Οκτώβρη, για νέες διαβουλεύσεις και ροκάνισμα του χρόνου. Σε καμιά περίπτωση δεν θέλουν απεργιακό αγώνα διαρκείας, ενοποίηση όλων των αγωνιζόμενων κλάδων και κάλεσμα σε παλλαϊκό ξεσηκωμό.
Η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ, σε μια περίοδο που οι κήρυκες της νομιμότητας μοιράζουν τα πειθαρχικά σαν τραπουλόχαρτα, έχει καταπιεί τη γλώσσα της. Ούτε μια ανακοίνωση για τις απανωτές νίκες του εκπαιδευτικού κινήματος: τις πρώτες απαλλακτικές αποφάσεις στις 22/7 των 53 πειθαρχικά διωκόμενων από Ανατολική Μακεδονία–Θράκη για την απεργία-αποχή από την αξιολόγηση και στις 27/7 των 6 διωκόμενων από Λακωνία, καθώς και την ακύρωση των αποφάσεων καθαίρεσης προϊσταμένων σχολικών μονάδων της Α΄ Αθήνας από το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά.
Άλλωστε η γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ–ΣΥΝΕΚ–ΠΕΚ) συντασσόταν με τις απειλές του ΥΠΑΙΘΑ, καλλιεργώντας την ηττοπάθεια και τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια του κλάδου: αφήνοντας αστήριχτες ΕΛΜΕ και συναδέλφους στις προσφυγές μονιμοποίησης νεοδιόριστων, υπονομεύοντας την απεργία-αποχή, κωλυσιεργώντας την επαναπροκήρυξή της και υποχωρώντας από τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση. Η ΑΣΕ έχει συνυπευθυνότητα, καθώς γύρισε την πλάτη στην πρόταση των Παρεμβάσεων στο 22ο συνέδριο για επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής σε κάθε μορφή αξιολόγησης, επιλέγοντας τη συμπόρευση με τις ΣΥΝΕΚ.
Διώξεις: Οι τρεις γραμμές στο εκπαιδευτικό κίνημα
Η γραμμή της ανοχής και της συνενοχής από τις δυνάμεις του πρώην και νυν κυβερνητικού συνδικαλισμού
Χαρακτηριστικός ο ρόλος της φιλοκυβερνητικής ΔΑΚΕ, που καλύπτει τον διοικητικό μηχανισμό με ανακοινώσεις περί «κόκκινου φασισμού των εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων». Η ΔΑΚΕ λειτουργεί ως alter ego της κυβέρνησης, του υπουργείου και της Διοίκησης, χρησιμοποιώντας τον συνδικαλισμό ως σκαλοπάτι για αξιολογητές και προϊσταμένους. Στον ρόλο αυτό έχει συνοδοιπόρους σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο τις ΣΥΝΕΚ–ΠΕΚ. Από κοινού επιχειρούν να βάλουν ταφόπλακα στους αγώνες και τις διεκδικήσεις του εκπαιδευτικού κινήματος.
Η γραμμή του συμβιβασμού, της συνδιαλλαγής και των ίσων αποστάσεων
Είναι η γραμμή του ΠΑΜΕ, που εκφράζεται χαρακτηριστικά στην ΕΛΜΕ Πειραιά. Μόνο τα απολύτως απαραίτητα και κατόπιν πιέσεων. Το δελτίο τύπου της ντροπής (29 Νοέμβρη 2023) για τη συνάντηση της ΕΛΜΕ με τον ΔΙΔΕ Πειραιά δεν ανέφερε λέξη για τις διώξεις. Στελέχη του ΠΑΜΕ καλλιέργησαν ψευδαισθήσεις για «σταμάτημα της πλειοψηφίας των διώξεων», ενώ υποστήριζαν ότι ορισμένες κινητοποιήσεις ήταν έξω από το πλαίσιο των αποφάσεων του ΔΣ της ΕΛΜΕ. Αυτό αξιοποιήθηκε και από τους ανακριτές των διώξεων. Με ευθύνη του ΠΑΜΕ, μέλη του ίδιου συνδικάτου είναι διώκτες και διωκόμενοι, αφού αρνείται να καλέσει σε εξηγήσεις και να παραπέμψει σε διαγραφή ανακριτές που έστησαν σκευωρίες και καταδιώκουν αγωνιστές. Η διαμεσολάβηση και η συνδιαλλαγή δεν είναι νίκη του κινήματος. Είναι ομηρία!
Η γραμμή της αντίστασης και του αγώνα
Απέναντι στην αυταρχική εκπαιδευτική πολιτική και στις διώξεις που επιδιώκουν να βάλουν στον γύψο τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και δικαιώματα, ο ανυποχώρητος συλλογικός αγώνας και οι μαζικές κινητοποιήσεις είναι μονόδρομος. Τα συνδικάτα μπορούν και πρέπει να αντισταθούν, χωρίς αστερίσκους, χωρίς λογική Πόντιου Πιλάτου και ισαποστακισμούς από διώκτες και διωκόμενους, χωρίς να καλύπτουν σκευωρούς. Δεν αρκούν ψηφίσματα και ανακοινώσεις, ούτε συγκεντρώσεις όπου δεν συμμετέχουν τα μέλη των ΔΣ. Η ενότητα και η συσπείρωση όλων σε γραμμή αγώνα και αντίστασης μπορεί να πιέσει για να γίνει πράξη το σύνθημα: ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ! ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!
