Τα τατουάζ στην αρχαία Ελλάδα θεωρούνταν σημάδι «ετερότητας» και συνδέονταν με ξένους, σκλάβους, εγκληματίες και αιχμαλώτους. Η χρήση τους ως μορφή τιμωρίας και αναγνώρισης ήταν κοινή πρακτική και δείχνει την αρνητική αντίληψη για τα τατουάζ εκείνη την εποχή.
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τα τατουάζ για διάφορους πολιτιστικούς, θρησκευτικούς και αισθητικούς λόγους εδώ και αιώνες. Παρόλο που η πρακτική αναπτύχθηκε ανεξάρτητα σε πολλούς πολιτισμούς, οι αρχαίοι Έλληνες ήταν από τους πρώτους που υιοθέτησαν τα τατουάζ, με αρχεία να τα χρονολογούν από τον 5ο αιώνα π.Χ.
Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τα τατουάζ ως μέθοδο τιμωρίας και αναγνώρισης εγκληματιών και σκλάβων. Οι σκλάβοι είχαν συχνά τατουάζ με το ελληνικό γράμμα δέλτα (Δ), το πρώτο γράμμα της λέξης «Δούλος». Εγκληματίες μπορούσαν να έχουν τατουάζ σε ορατά μέρη του σώματός τους, όπως το μέτωπο, με σύμβολα ή γράμματα που υποδήλωναν τη φύση του εγκλήματός τους. Αυτή η μέθοδος τιμωρίας φαίνεται να είχε επιρροές από τους Πέρσες, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τατουάζ σε εγκληματίες και αιχμαλώτους πολέμου.
Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τα τατουάζ ως ξένη πρακτική. Οι Θράκες, για παράδειγμα, είχαν τατουάζ ως σύμβολο υψηλής κοινωνικής θέσης. Οι Θρακιώτισσες γυναίκες υψηλού κύρους είχαν βαριά τατουάζ και οι μη τατουαρισμένοι θεωρούνταν κατώτερης τάξης. Παρόμοιες πρακτικές παρατηρούνταν και στους Σκύθες, οι οποίοι είχαν περίπλοκα τατουάζ και η παράδοση μεταδόθηκε στους Θράκες μέσω πολεμικών συγκρούσεων και αιχμαλωσίας.
