Νίκος Τσούλιας Οι αγρότες της απόγνωσης και της απελπισίας, τα τρακτέρ της οργής, στο κέντρο της Αθήνας. Εικόνες πρωτόγνωρες, εικόνες δραματικές.
Η χώρα μας έχει ιδανικές συνθήκες για πρωτογενή παραγωγή, για γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία με δυνατότητες βιοκαλλιέργειας και βιώσιμης ανάπτυξης. Κι όμως δεν καταφέρνει να δώσει ένα περίγραμμα εθνικού σχεδιασμού. Η κυβέρνηση απλά παρακολουθεί τις εξελίξεις. Το Ταμείο Ανάκαμψης έχει δοθεί ολοσχερώς σε μεγάλες επιχειρήσεις. Δεν στηρίζονται μικρομεσαίες επιχειρήσεις τον αγροτών για παραγωγή, για τυποποίηση και εμπορία των προϊόντων τους. Δεν υπάρχουν έργα υποδομής στην επαρχία.
Εδώ και πολλά χρόνια είχε δείξει το που θα πήγαιναν τα πράγματα. Όπου και αν πήγαινες, έβλεπες παντού χέρσα χωράφια, χωριά να ερημώνουν, χωριά καλοκαιρού και συνταξιούχων, νέους και νέες που θέλουν να φύγουν από τα αγροτικά μέρη, γιατί βλέπουν ότι δεν έχουν μέλλον.
Καμιά υποδομή στον Θεσσαλικό κάμπο που πνίγηκε. Οι υπεύθυνοι της Περιφέρειας απλώς απολάμβαναν τα αγαθά της εξουσίας. Οι αποζημιώσεις που δίνονται είναι ψίχουλα. Οι υποσχέσεις έμειναν υποσχέσεις.
Η ακρίβεια πλήττει την αγροτιά διπλά και στην εργασία τους ως παραγωγούς και στην οικογένειά τους ως καταναλωτές. Οι τιμές στα φυτοφάρμακα, στα λιπάσματα, στα μηχανήματα έχουν γονατίσει ιδιαίτερα τους μικρούς και τους μεσαίους αγρότες. Οι ελληνοποιήσεις προϊόντων έχουν γίνει μια γενικευμένη εικόνα. Και η κυβέρνηση της Ν.Δ., πιστή στο νεοφιλελεύθερο αφήγημά της, απλά παρατηρεί, και θεωρεί ότι η αγορά αυτορυθμίζεται, ότι ο ανταγωνισμός διαμορφώνει από μόνος τους δικαιοσύνη και προοπτική.
Αν βρεθούμε σε καφενείο σε οποιοδήποτε χωριό, ένα απλό ερώτημα – αίτημα σου θέτουν όλοι. «Πες μου τι μπορώ να καλλιεργήσω και απλώς να βγάλω ένα μεροκάματο, για να μην «μπω μέσα», για να μην αυξήσω τα χρέη μου στις τράπεζες. Δεν θέλω πολλά λεφτά, ένα μεροκάματο αξιοπρέπειας».
Όσοι από εμάς έχουμε μεγαλώσει σε χωριά, όσοι υπήρξαμε παιδιά αγροτικών οικογενειών ξέρουμε την αγωνία που ζουν οι αγρότες, τις δυσκολίες τους και το άγχος τους. Κι όμως, σε εκείνους τους καιρούς της γενικευμένης φτώχειας και με τα πενιχρά τεχνικά μέσα, που διέθεταν οι μικροί και μεσαίοι σε γη αγρότες, μπορούσαν να ζήσουν τις πολύτεκνες σε μεγάλο βαθμό οικογένειές τους και να σπουδάσουν τα παιδιά τους.
Σήμερα δεν μπορεί να γίνει πλέον αυτό. Είναι φανερό ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση ευνόησε σκανδαλωδώς τα προϊόντα του Βορρά σε βάρος εκείνων του Νότου. Είναι φανερό ότι ανισότητες έχουν πλήξει με το πιο σκληρό τρόπο το αγροτικό μέρος της χώρας μας.
Το πρόβλημα είναι όχι μόνο κοινωνικό αλλά και απόλυτα εθνικό. Μπορεί να έχει μέλλον η χώρα μας χωρίς πρωτογενή παραγωγή; Μπορεί να διαμορφωθεί μια χώρα που θα στηρίζεται κυρίως στα ξενοδοχεία και στο τουριστικό εισόδημα; Μπορεί να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό πρόβλημα με ερήμωση της περιφέρειας και με περαιτέρω υπεραστικοποίηση;
Οι υποσχέσεις και οι δεσμεύσεις (σε τι διαφέρουν άραγε αυτές οι έννοιες στο κυβερνητικό λεξιλόγιο;) του πρωθυπουργού είναι κινήσεις τακτικής, είναι χειρισμός επικοινωνιακός για να περάσει η μπόρα των «τρακτέρ της οργής».
Αλλά ξεχνά κάτι πολύ βασικό. Είναι η σκληρή πραγματικότητα, στην οποία δεν περνούν ούτε τα μεγάλα λόγια ούτε οι προσδοκίες κάποιου ξεφουσκώματος των αιτημάτων των αγροτών. Γιατί πολύ απλά… Οι αγρότες δεν μπορούν να καλλιεργήσουν τη γη τους. Δεν μπορούν να ζήσουν στη γη τους.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αποκάλυψη alfavita.gr: Τροχαίο σοκ με ΚΤΕΛ γεμάτο φοιτητές - «Αποκοιμήθηκε ο οδηγός»
Αλλαγές κορυφής στην εκπαίδευση της Αττικής: Χηρεύουν 3 θέσεις "κλειδιά"
