Το εφιαλτικό σκηνικό του θανάτου του Αντώνη έχει σημαδέψει τις τελευταίες ημέρες την ελληνική πραγματικότητα.
Αποστροφή, οργή, απόγνωση… Οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψουν τα όσα νιώθουμε.
Ο χαμός ενός νέου ανθρώπου με τρόπο αφόρητα σκληρό, ένας θάνατος που μας έκανε να καταλάβουμε πως πια έχουμε συνηθίσει το τέρας της απανθρωπιάς…
«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει» είχε πει ο Μάνος Χατζηδάκις, μια φράση που δυστυχώς μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ…
Τώρα λοιπόν που αρχίζουμε όλοι και όλες να συνειδητοποιούμε την ένταση και την έκταση της σήψης στην οποία ζούμε, την ανείπωτη υποχώρηση αξιών που δυστυχώς πια δεν είναι δεδομένες, την αμείλικτη υποχώρηση της ηθικής και της αισθητικής, ας αποφασίσουμε ποιες θα είναι οι ιεραρχήσεις μας για το αύριο.
Και το αύριο ας το χτίσουμε με ένα σχολείο που θα είναι σχολείο με αναφορά τον άνθρωπο, με μια οικογένεια που τα μέλη της δεν θα συναντώνται απλά μπροστά σε μια οθόνη το βράδυ -γιατί θα δουλεύουν οι γονείς όλη την ημέρα-, με μια κοινωνία όπου δεν θα επιβραβεύεται ο κυνισμός και η συντριβή του αδύναμου.
Που είναι άραγε οι «μοντέρνες» αναλύσεις από αυτούς που χρόνια τώρα μας βομβαρδίζουν για το πόσο εκτός εποχής είναι οι ανθρωπιστικές σπουδές και πως πρέπει να παραμείνει μόνο αυτό που είναι μετρήσιμο γιατί διαφορετικά είναι περιττό;
Και να μας απαντήσουν πως μετριέται η απανθρωπιά.
Αυτές τις στιγμές, η μόνη φράση που μου έρχεται στο μυαλό είναι η φράση που λέει ο νεαρός μαθητής (στο έργο του Ζίγκμοντ Μοριτς που έδωσε και τον τίτλο στο κείμενο) όταν αποκαλύπτει στον θείο του πως θέλει να γίνει δάσκαλος.
- Ή μπορεί κάτι άλλο να θέλεις να μάθεις τους ανθρώπους;...
- Μόνο αυτό θα ήθελα να τους μάθω:
Να είναι καλοί... Να είναι καλοί...
Να είναι καλοί ως το θάνατο...
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
