Ο τόπος τους είναι κλειστός, όλο βουνά που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα…
Είναι ο τόπος των Αγράφων.
Πέτρα σκληρή μοναχά, ψηλά ελάτια, ποτάμια γοερά και φιλόξενοι σιωπηλοί άνθρωποι, που σε κοιτάζουν στα μάτια μ’ εκείνο το βλέμμα το καθαρό σαν τον αέρα τους.
Ευκαιρία ήταν, ένα πέρασμα από τον «πολιτισμό» της πανδημίας, του φόβου και της αμφισβήτησης, στην παράδοση και την κουλτούρα μιας άλλης εποχής, πολύ μακρινής σε εμάς τους θαμπωμένους από τα φώτα του «κλεινού άστεως».
Δεν φθάσαμε μέχρι τα γαντζωμένα χωριά στα πλευρά των Αγράφων, τα Βραγγιανά ας πούμε, ή τα Επινιανά, τον Μάραθο… Στα βατά μέρη πατήσαμε το πόδι μας το καλομαθημένο:
