Έτρεξε με τη δύναμη της ψυχής της και τερμάτισε πρώτη. Η Σόνια Τσεκίνι, η σαραντατετράχρονη δρομέας από το Άργος Ορεστικό, δίνει αγώνα ζωής, παλεύοντας με τον καρκίνο.
Η Σόνια Τσεκίνι - Μπερδούση, τεράστιο παράδειγμα ψυχικής δύναμης και θέλησης, κέρδισε την πρώτη θέση μεταξύ των γυναικών στον 15ο Διεθνή μαραθώνιο δρόμο "Μέγας Αλέξανδρος" στη Θεσσαλονίκη με χρόνο 2 ώρες και 54 λεπτά.
Η μεγάλη αθλήτρια που υποβάλλεται σε χημειοθεραπείες, έτρεξε τον δεύτερο αγώνα της μέσα σε μία εβδομάδα, τερματίζοντας στην πρώτη θέση.
Δείτε εδώ αναλυτικά το ρεπορτάζ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΟΡΕΝ:
H Σόνια Τσεκίνι - Mπουδούρη, είχε υποβληθεί σε επέμβαση αφαίρεσης μαστού στις 21 Αυγούστου και σε τρεις μήνες, τερμάτιζε πρώτη, αν και ακόμη βρίσκεται στη φάση της θεραπείας!
Η ίδια, «χείμαρρος» στον λόγο της, όπως και στη ζωή της:
«Είχα διαπιστώσει από το 2018 ότι είχα κάποια μικρά εξογκώματα στο σώμα μου, αλλά με καθησύχασαν οι γιατροί γιατί θεώρησαν πως είναι από την προπόνηση. Στην πορεία είδα ότι ο οργανισμός μου είχε πέσει κάπως, όπως έδειχναν και οι χρόνοι μου στην προπόνηση, ενώ άρχισαν και τα εξογκώματα να μεγαλώνουν.
Στη διάρκεια της καραντίνας η κατάσταση χειροτέρευσε. Στις αρχές του 2021 έκανα εξετάσεις και τις πήγα στον γιατρό, που, έκπληκτος, μου είπε: ‘Ακόμη ζεις εσύ;’. Του λέω ‘τι είναι αυτά που λες γιατρέ; Έχω να πάω και 15 χιλιόμετρα με το ποδήλατο για να γυρίσω σπίτι’».
Και η Σόνια Τσεκίνι - Μπουδούρη συνεχίζει:
«Πήγα και σε άλλους γιατρούς να με δουν. Ένας από αυτούς μου είπε ότι έχω μόνο τρεις μήνες ζωής! Ευτυχώς βρέθηκε ένας πολύ καλός γιατρός από την Καστοριά και με έσωσε. Άρχισα να κάνω χημειοθεραπείες μία φορά κάθε δύο εβδομάδες, χωρίς όμως να σταματήσω να γυμνάζομαι. Ακόμη και μέσα στο Θεαγένειο έτρεχα 5-6 χιλιόμετρα την ημέρα στις βεράντες του νοσοκομείου. Οι άλλες ασθενείς μού έλεγαν μπράβο για το κουράγιο μου.
Μπήκα στο χειρουργείο στις 21 Αυγούστου. Η επέμβαση κράτησε πέντε ώρες και όταν ξύπνησα έκλαιγα από τη χαρά μου που ήμουν ζωντανή! Εμένα όμως το μυαλό μου ήταν και πάλι στην προπόνηση. Αν και ζαλιζόμουν, ανεβοκατέβαινα τις σκάλες του οκταώροφου νοσοκομείου, με τις μπουκάλες στα χέρια, για να γυμναστώ!»
