Πριν την πρεμιέρα του «The Master» στο Φεστιβάλ Βενετίας, ήταν λίγοι όσοι θα έχαναν το χρόνο τους υποστηρίζοντας την αλλόκοτη, κωλοπαιδίστικη και σε στιγμές πολύ «δήθεν» συμπεριφορά του Χοακίν Φίνιξ που σε μια προσπάθεια να πείσει πως ο όρος «αντιστάρ» δεν είναι μόνο μια κατασκευή της βιομηχανίας, έκανε τα πάντα για να γίνει αντιπαθητικός δηλώνοντας πως δεν τον ενδιαφέρει το σινεμά και πως βρίσκει τον τρόπο που λειτουργεί η βιομηχανία πιο βαρετό και από ένα διαφημιστικό telemarketing στην τηλεόραση.

Μακριά από τις ημέρες του «Μονομάχου» και του «Walk the Line», ο Φίνιξ θέλησε να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν πιο μακριά από το mainstream που έμοιαζε να τον καταπίνει και να γίνει ένας τύπου Τζέιμς Ντιν για τα 00s, μια παρουσία πιο rock 'n' roll απ' ότι θα επέτρεπε το νεαρό της ηλικίας του και ένας εν δυνάμει ανεξάρτητος δημιουργός με αντιφατικά αποτελέσματα - αυτό για όσους έχουν δει (δεν είναι ακριβώς κάτι εύκολο!) το «I'm Still Here».