Alfavita Newsroom Η διώρυγα της Κορίνθου είναι η στενή λωρίδα διάπλου που διασχίζει τον Ισθμό της Κορίνθου και ενώνει τον Σαρωνικό με τον Κορινθιακό Κόλπο.
Το συγκεκριμένο σημείο, όπως εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς από τη γεωγραφική του θέση, είχε από την αρχαιότητα ιδιαίτερα αυξημένη στρατηγική και εμπορική σημασία, ενώνοντας την Πελοπόννησο με τη Στερεά Ελλάδα και «διακόπτονας» την ένωση του Ιονίου με το Αιγαίο Πέλαγος, αναγκάζοντας τις τριήρεις και τα υπόλοπα πλοία της εποχής να διασχίσουν ολόκληρη την Πελοπόννησο, εάν ήθελαν να ταξιδέψουν προς τη Δύση.
Ο Ισθμός της Κορίνθου σήμερα
Οι αρχαίοι Έλληνες, έχοντας στραμμένο το βλέμμα (και) προς τη Δύση με την ίδρυση αποικιών αρχικά στα νησιά του Ιονίου και, στη συνέχεια, στη Σικελία και τη νότια Ιταλία, ήρθαν αντιμέτωποι με αυτήν την πρόκληση. Η ιδέα της διάνοιξης διώρυγας γρήγορα εγκαταλήφθει, ελλείψει τεχνικών μέσων που θα επέτρεπαν το συγκεκριμένο έργο.
Ωστόσο, οι αυξημένες ανάγκες του εμπορίου και της ακμής που γνώριζε ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ η Κόρινθος, οδήγησε στην κατασκευή του μνημειώδους έργου της Διόλκου. Το έργο σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ, όταν τύρανος της πόλης ήταν ο Περίανδρος.
Κατά μήκος της σημερινής διώρυγας, κατασκευάστηκε ένας ειδικά διαμορφωμένος πέτρινος διάδρομος μήκους 6 χιλιομέτρων και πλάτος 3,5 - 6,5 μέτρα ανά σημεία. Σκλάβοι μετέφεραν τα εμπορικά πλοία από τη μία άκρη του Ισθμού στην άλλη, ενώ οι ιδιοκτήτες υποχρεώνονταν να καταβάλλουν υψηλά διόδια στην πόλη της Κορίνθου για την μεταφορά τους. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις προτιμούσαν να πληρώσουν, ώστε να αποφύγουν πολύμηνα και επικίνδυνα ταξίδια γύρω από την Πελοπόννησο, δημιουργώντας μια σταθερή πηγή εσόδων για την πόλη της Κορίνθου επί αιώνες, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάπτυξη της πόλης και επιτρέποντας την κατασκευή έργων στην ακρόπολη της Κορίνθου, την ανέγερση του ναού του Απόλλωνα κ.α.
Τμήματα της Διόλκου είναι ορατά μέχρι σήμερα
Παραμένει άγνωστο μέχρι πότε χρησιμοποιήθηκε η Δίολκος, ωστόσο εκτιμάται ότι περιέπεσε σε αχρησία περί τον 1ο αιώνα μ.Χ.
