Την εποχή της ευδαιμονίας και του ιδεολογήματος της "ισχυρής Ελλάδας" διαδέχτηκε μια δεκαετία με κρισιακά χαρακτηριστικά, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά.
Στη βάση αυτή, τα στερεότυπα και οι κοινοτοπίες πόσο μπορούν να ερμηνεύσουν την κατάσταση και τις τάσεις της εγκληματικότητας; Συνδέεται μόνο με τη φτώχεια ή φτάνει και στα πιο ισχυρά κοινωνικά στρώματα;
Επιπλέον, τα ποσοτικά δεδομένα επαρκούν και, πολύ περισσότερο, λένε πάντα την αλήθεια; Μήπως αποτελούν προϊόντα της εξουσίας που τα συγκεντρώνει;
Με δεδομένες λοιπόν τις επιφυλάξεις ως προς την κατασκευή και αναπαραγωγή των στοιχείων, οι ερευνήτριες αναπαριστούν ενδεικτικές όψεις του εγκλήματος στη βάση των επίσημων δεδομένων, τοποθετώντας πάντα το φαινόμενο μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα της εποχής του.
Στο δοθέν γράφημα, ανακαλύπτει κάποιος πως κατά τη διάρκεια της κρίσης η παραβατικότητα μειώθηκε, αλλά σαφώς ενισχύθηκαν οι τάσεις για "βαριά" αδικήματα.
