Φιλάρετος Αλικαρίδης*
Το καλοκαίρι του 2011, ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων με τη στήριξη Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ ο νόμος 4009/2011 (νόμος Διαμαντοπούλου) για την ανώτατη εκπαίδευση, o οποίος συμπληρώθηκε έναν χρόνο αργότερα με τον νόμο 4076/2012 (νόμος Αρβανιτόπουλου).
Οι νόμοι αυτοί, οι οποίοι συνάντησαν την καθολική αντίδραση της πανεπιστημιακής κοινότητας, ήλθαν ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα συστηματικής κατασυκοφάντησης των ελληνικών Πανεπιστημίων, με απώτερο στόχο τη θεσμοθέτηση ενός αυταρχικού μοντέλου, για την επιβολή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και στα Πανεπιστήμια.
Τέσσερα χρόνια μετά την εφαρμογή αυτού του μοντέλου αξίζει μια νηφάλια προσέγγιση εάν και κατά πόσο το μοντέλο αυτό βοήθησε στην αναβάθμιση των ελληνικών Πανεπιστημίων σε σχέση με την κατάσταση όπου βρίσκονταν κατά την έναρξη της εφαρμογής του.
Ο νόμος 1268/1982 με τις τροποποιήσεις του, ο οποίος αποτελούσε το θεσμικό πλαίσιο εκείνης της περιόδου, θεσμοθέτησε για πρώτη φορά στα ελληνικά Πανεπιστήμια οργανωμένες μεταπτυχιακές σπουδές και έδινε έμφαση στην επιστημονική έρευνα, στοιχείο απαραίτητο για την ίδρυση, οργάνωση και λειτουργία τους.
Οπως φαίνεται, κρίνοντας σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, αυτό το θεσμικό πλαίσιο με τα κίνητρα που έδωσε για την ερευνητική δραστηριότητα των διδασκόντων, οδήγησε στην αναβάθμιση των ελληνικών Πανεπιστημίων, κάτι το οποίο δεν φαίνεται να πετυχαίνει το σημερινό θεσμικό πλαίσιο.
Οι δείκτες οι οποίοι χρησιμοποιούνται, παρά τις δικαιολογημένες ενστάσεις οι οποίες υπάρχουν, ως προς την αντικειμενικότητα και την αποτελεσματικότητά τους, είναι διεθνώς καθιερωμένοι.
