Εδώ και κάμποσους μήνες, η εκπαίδευση, αλλά και το σύνολο του δημόσιου τομέα, βιώνει ακόμη μια φορά το θέατρο του παραλόγου, με την «παραγωγή» επιόρκων και το μέτρο της «αυτοδίκαιης αργίας». Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου τεκμηρίου της αθωότητας (η υπόθεση δεν έχει εκδικαστεί οριστικά), που στιγματίζει τον εργαζόμενο και θίγει την προσωπική του αξιοπρέπεια.
Αποτελεί στην ουσία πολιτική δίωξη και απαγόρευση κάθε διαμαρτυρίας. Δημιουργείται έτσι κλίμα φόβου, που δεσμεύει κάθε δημόσιο υπάλληλο, καθώς αφορά την καθημερινότητά του και ζητήματα στα οποία θα μπορούσε ανθρωπίνως να εμπλακεί ο καθένας. Επιπλέον, η κατηγορία της «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς» είναι εντελώς ασαφής και αυθαίρετη και -όπως είναι εύκολα κατανοητό- μπορεί να τυλίξει σε «μια κόλλα χαρτί» οποιονδήποτε υπάλληλο «μπει στη μύτη» του προϊσταμένου του.
Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα σελίδα στη «στρατηγική φόβου» για τους δημόσιους υπαλλήλους που καλλιεργούν κυβέρνηση και ΜΜΕ.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου ΕΔΩ
