Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, η ΟΙΕΛΕ ανασύρει από τη μνήμη μια από τις πιο σκληρές ιστορίες της αντιδικτατορικής αντίστασης, αυτή του Δημήτρη Κωσταράκου, φοιτητή της Φυσικομαθηματικής Σχολής και μέλους του Ρήγα Φεραίου, ο οποίος συνελήφθη από τις αρχές της Χούντας στις 8 Μαΐου 1973 και υπέστη επί 110 ημέρες απάνθρωπα βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Από τη φάλαγγα και τους άγριους ξυλοδαρμούς μέχρι τον βασανισμό του με σύρσιμο δεμένος πίσω από στρατιωτικό όχημα, ο νεαρός φοιτητής υπέστη ανεπανόρθωτη σωματική και ψυχική βλάβη, ενώ μετά την αποφυλάκισή του χρειάστηκε να μεταφερθεί σε ειδική νευρολογική κλινική στο Λονδίνο. Μέσα από την ιστορία του, η Ομοσπονδία υπογραμμίζει την ανάγκη να διατηρηθεί ζωντανή η μνήμη της γενιάς που αγωνίστηκε για «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στην αναζωπύρωση του φασισμού και της ακροδεξιάς: «Ποτέ πια φασισμός. Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ!»
Αναλυτικά η ανακοίνωση παρακάτω:
«Του έδεσαν με χοντρά σχοινιά (τριχιές) τα δύο χέρια πάνω σ’ ένα τζιπ και τον έσερναν γύρω-γύρω μέσα στο στρατόπεδο για πολλές ώρες. Και μπροστά του ένα άλλο στρατιωτικό αυτοκίνητο ήταν έτοιμο να πέσει επάνω του κι έκανε κι αυτό την ίδια πορεία με το τζιπ στο οποίο ήταν δεμένος πισθάγκωνα ο γιος μου»
(Ηλίας Κωσταράκος, πατέρας του Δημήτρη, κατάθεση στη Δίκη των βασανιστών της Χούντας)
Ο Δημήτρης Κωσταράκος ήταν φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Σχολής. Ενεργός στο φοιτητικό κίνημα, εντάχθηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα μέσα από τις γραμμές του Ρήγα Φεραίου και μπήκε στο μάτι των αρχών της Χούντας. Το πρωί της 8ης Μαϊου του 1973, ασφαλίτες μπήκαν στο σπίτι της αδερφής του και τον συνέλαβαν.
Όταν έφθασε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, ο αρχιβασανιστής Τσάλας τον ρώτησε: «Εσύ τι είσαι; Καλλιτέχνης;» «Όχι, φοιτητής», απάντησε ο Δημήτρης. Ο Τσάλας αποκρίθηκε: «Α, φοιτητής… Αφήστε τον να φύγει». Και ξαφνικά τέσσερις βασανιστές-ασφαλίτες έπεσαν πάνω του μανιασμένα και τον χτυπούσαν, τον κλωτσούσαν και τον έφτυναν.
Αυτή ήταν η αρχή του μαρτυρίου του Δημήτρη Κωσταράκου. Ενός μαρτυρίου που κράτησε 110 ολόκληρες μέρες. Τον χτυπούσαν. Του διέλυσαν τα πόδια με φάλαγγα. Τον υποχρέωναν να πιει τα ούρα του. Και το χειρότερο. Λίγες ημέρες πριν τον αποφυλακίσουν, τον έδεσαν με τα δύο χέρια από ένα τζιπ και τον έσερναν μέσα στο στρατόπεδο.
Όταν αποφυλακίστηκε, δύο ασφαλίτες του ΕΑΤ-ΕΣΑ τον κουβάλησαν τυλιγμένο σε μια κουβέρτα και τον πέταξαν στο σπίτι του. Ο Δημήτρης δεν μπορούσε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει. Του διέλυσαν το κορμί, το μυαλό και την ψυχή του. Έχασε τη μνήμη και τη δυνατότητα της κρίσης και περπάτησε μετά από καιρό. Το μόνο που ψέλλισε μετά από καιρό ήταν η φράση «Μπαμπά, με σκότωσαν». Οι σύντροφοί του τον επισκέπτονταν και απλώς σήκωνε αδύναμα το χέρι του να τους χαιρετίσει. Μεταφέρθηκε στο Λονδίνο για θεραπεία σε ειδική νευρολογική κλινική.
Αυτή ήταν η γενιά του Πολυτεχνείου και της αντιδικτατορικής αντίστασης. Νέα παιδιά που διψούσαν για απλά πράγματα που απολάμβαναν οι νέοι της εποχής τους σε πολλές χώρες. Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία. Για τη δυνατότητα της ελεύθερης, χωρίς περιορισμούς, πρόσβασης στη γνώση. Για τη δυνατότητα να διαβάζουν τα βιβλία που τους άρεσαν, να ακούνε τη μουσική που προτιμούσαν. Για να έχουν ένα μέλλον ανθρώπινο, με αξιοπρέπεια.
Στις μέρες που το τέρας της ακροδεξιάς θεριεύει και οι νοσταλγοί του ναζισμού σουλατσάρουν ανενόχλητοι σε σχολεία, σε τηλεοπτικά στούντιο και σε σάλες ξενοδοχείων, «πουλώντας» το νοσηρό τους δόγμα, είναι ανάγκη περισσότερο από ποτέ να μην ξεχάσουμε. Οφείλουμε όλοι εμείς οι εκπαιδευτικοί να υψώσουμε ένα τείχος προστασίας στα παιδιά μας και να φωνάξουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας:
Ποτέ πια! Ποτέ πια φασισμός!
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ!
Δείτε εδώ το βίντεο – αφιέρωμα στη ζωή του Δημήτρη Κωσταράκου