Και αισίως έφτασε η ώρα που κάθε εκπαίδευτικός καλείται να αξιολογήσει τους μαθητές του, με βάση τις «επιδόσεις» τους κατά τη διάρκεια της δια ζώσης διδασκαλίας, αλλά και ενός μήνα τηλεκπαίδευσης.
Το βασανιστικό –δεν ξέρω για πόσους- ερώτημα είναι πώς θα αξιολογηθεί με ενιαίο, δίκαιο και αντικειμενικό τρόπο μια ομάδα μαθητών εκ των οποίων:
άλλοι παρακολουθούν με υπολογιστή, άλλοι με tablet και άλλοι με κινητό τηλέφωνο, για να μην αναφέρουμε αυτούς που ακούν από σταθερό τηλέφωνο. Άλλοι έχουν γρήγορες συνδέσεις και άλλοι μετά βίας μπορούν να παρακολουθήσουν. Άλλοι έχουν δίπλα τους έναν γονιό που ξέρει από υπολογιστές, άλλοι έχουν δίπλα τους κάποιον που ιδρώνει μόνο που βλέπει μηχάνημα και άλλοι παλεύουν μόνοι τους. Άλλοι έχουν βοήθεια στο σπίτι, από γονείς, αδέρφια, ιδιαίτερα μαθήματα και άλλοι όχι. Τέλος κάποιοι δεν έχουν παρακολουθήσει σχεδόν –ή εντελώς- καμία ώρα, για διάφορους λόγους, όχι πάντως από αδιαφορία.
Άραγε, αυτοί που σε κεντρικό επίπεδο σχεδιάζουν τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνει χώρα η εκπαιδευτική διαδικασία αυτή την εποχή αναλογίζονται πόσο μακριά από κάθε έννοια παιδαγωγικής ηθικής είναι η βαθμολόγηση μαθητών για το πρώτο τρίμηνο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης; Και αφού το Υπουργείο Παιδείας δεν φαίνεται να συμμερίζεται αυτού του είδους τον προβληματισμό, παρά μόνον το απασχολεί ο τρόπος με τον οποίο η βαθμολογία θα κοινοποιηθεί στους γονείς, μήπως θα ήταν καλό οι εκπαιδευτικοί να βαθμολογήσουν με Άριστα-10 όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά;
Και όταν με το καλό επιστρέψουμε στις τάξεις, να βρεθεί ο τρόπος να αποτιμηθεί η συμμετοχή, τα προβλήματα, οι κόποι και οι ανταμοιβές της περιόδου αυτής, σε επαφή με τα παιδιά και τους γονείς-κηδεμόνες τους και σε συνεργασία όλων των εκπαιδευτικών.
Για μένα οτιδήποτε άλλο θέτει υπό αμφισβήτηση τις αρχές που πρέπει να διέπουν το σχολείο.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Market Pass 2026: Πώς θα πάρετε το επίδομα για σούπερ μάρκετ
