Και μετά ήρθαν οι απολύσεις!
Με κυνικότητα, αναλγησία κι εγκληματική στυγνότητα ανακοινώθηκε, ότι ναι η Χάρυβδη έχει ανοίξει το τεράστιο στόμα της και ζητάει αχόρταγα και με βουλιμία να καταβροχθίσει ανθρώπινες ψυχές, ανθρώπινες ζωές.
Με απίστευτη σκληρότητα διεμήνυσαν στους ανθρώπους, που μήνες τώρα παλεύουν με νύχια και με δόντια το τεράστιο αυτό τέρας, πως σωτηρία γι αυτούς δεν υπάρχει. Διότι οι αριθμοί δε βγαίνουν. Και το τέρας θέλει συγκεκριμένο αριθμό στο μενού του. 15.000.
Μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό οι διαθέσιμοι καθηγητές έδωσαν αγώνα τιμής, κάνοντας σπίτι τους το δρόμο και το πεζοδρόμιο, οικογένειά τους τους συναγωνιστές τους. Με αξιοπρέπεια και ψηλά το κεφάλι.Όπως αρμόζει σε δασκάλους!
Δυστυχώς όμως, παρόλη την έντιμη πάλη τους απέναντι στο άδικο, ήταν ΜΟΝΟΙ!
Οι άλλοι "συνάδελφοι" προτίμησαν την ήσυχη βολή και θαλπωρή του μικρόκοσμού τους, που τίποτε δε θέλουν να την ταράξει. Χουχούλιασαν στον καναπέ τους, έχωσαν το κεφάλι τους πιο μέσα στην άμμο, βυθίστηκαν στην οθόνη της τηλεόρασής τους, μουρμούρισαν δυο-τρεις κουβέντες για τις ευθύνες του συνδικαλισμού και γύρισαν την πλάτη τους.
Νωθροί, τρυφηλοί, μοιραίοι.
Κι αντί να εξαγριωθούν, εξαχρειώθηκαν.
Αντί να φιλοτιμηθούν, εκμαυλίστηκαν.
Αντί να τείνουν χείρα βοηθείας, έκοψαν τα σχοινιά.
Αντί να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, ισοπεδώθηκαν.
Αλήθεια, πόσος άραγε είναι ο δρόμος για να γίνει ο Δάσκαλος δασκαλάκος, ο Καθηγητής καθηγητάκος; Αλήθεια πόσο απέχει να γίνει ο 'Ανθρωπος ανθρωπάκι:
Αλίμονο στην κοινωνία που οι πνευματικοί της ταγοί συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο.
Αλίμονο στην κοινωνία που τα παιδιά της διαπαιδαγωγούνται από ανθρώπους με σκυμμένο κεφάλι.
Αλίμονο στην κοινωνία που οι δημόσιοι λειτουργοί του μετατρέπονται σε φουκαράδες δημοσίους υπαλλήλους.
Αλίμονο! Αυτή η κοινωνία δεν έχει μέλλον.
Είναι λοιπόν ώρα ο τρόμος να δώσει θέση στην ελπίδα, ο ατομισμός στη συλλογικότητα, ο απομονωτισμός στην αλληλεγγύη.
Είναι ώρα να εξαγριωθούμε κι όχι να εξαχρειωθούμε.
Καστρίτση Ιουλία
Εκπαιδευτικός βρεφονηπιοκομίας με αόρατο μέλλον.
