Ένα πράσινο τανκ από χαρτόνι προχωρά αργά στην αυλή. Μπροστά του υψώνεται η πύλη, ανάμεσα σε δύο λευκούς ιωνικούς κίονες. Γύρω γύρω, χάρτινοι τοίχοι με τα συνθήματα της εποχής: «Ψωμί», «Παιδεία».
Οι μαθητές του 3ου Δημοτικού Σχολείου Βέροιας παρακολουθούν σιωπηλοί.
Το τανκ φτάνει στην πύλη και τη ρίχνει. Ο ένας κίονας γέρνει και πέφτει στο έδαφος. Για λίγα δευτερόλεπτα η αυλή παγώνει. Ύστερα, μέσα από τα «ερείπια», ξεπροβάλλουν παιδιά ντυμένα στα σκούρα, που σηκώνουν ψηλά ένα μαύρο πανό: «ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ».
Με αυτό το σκετς, οι μικροί μαθητές ζωντάνεψαν μία από τις πιο φορτισμένες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου 1973, όταν τανκ γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου, όπου είχαν κλειστεί οι φοιτητές που φώναζαν «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία».
Η αναπαράσταση δεν χρειάστηκε μεγάλα μέσα. Τα σκηνικά ήταν φτιαγμένα στο χέρι, από χαρτόνι και χρώμα. Η δύναμή της βρισκόταν αλλού: στο ότι τα παιδιά δεν άκουσαν απλώς για το Πολυτεχνείο. Το έστησαν, το κίνησαν και το έζησαν με τα δικά τους χέρια.
Πενήντα τρία χρόνια μετά, η πύλη πέφτει ξανά, αυτή τη φορά σε μια σχολική αυλή στη Βέροια. Και το μήνυμα περνά στην επόμενη γενιά όπως πρέπει: ζωντανό.