Δύο χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας του Δημόσιου Ψηφιακού Φροντιστηρίου, η κυβέρνηση συνεχίζει να διαφημίζει αριθμούς. Πάνω από 410.000 συνολικοί χρήστες ανακοινώνει το υπουργείο Παιδείας και 261.851 μαθητές, μαθήτριες και απόφοιτοι που αξιοποίησαν την πλατφόρμα το σχολικό έτος 2025-2026. Οι αριθμοί είναι εντυπωσιακοί, αλλά τι ακριβώς αποδεικνύουν;
Αποδεικνύουν ότι υπήρξε ενδιαφέρον, όχι όμως και ότι τα παιδιά έμαθαν καλύτερα.
Δεν γνωρίζουμε από αυτά τα στοιχεία πόσοι παρακολούθησαν συστηματικά, πόσοι ολοκλήρωσαν μια ενότητα, πόσοι ξεπέρασαν μαθησιακές δυσκολίες ή βελτίωσαν τις επιδόσεις τους. Και κυρίως δεν γνωρίζουμε αν το Ψηφιακό Φροντιστήριο βοήθησε εκείνους που το χρειάζονται περισσότερο: τα παιδιά των οικονομικά ασθενέστερων οικογενειών και τους μαθητές/μαθήτριες απομακρυσμένων περιοχών.
Το πρόγραμμα προσφέρει δωρεάν μαθήματα, εκπαιδευτικά βίντεο, ασκήσεις και διαγωνίσματα προσομοίωσης. Η δωρεάν εκπαιδευτική υποστήριξη είναι αναγκαία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πρόγραμμα που προσφέρεται δωρεάν είναι και αποτελεσματικό. Και η επιτυχία μιας εκπαιδευτικής πολιτικής δεν μετριέται με την επισκεψιμότητα μιας ιστοσελίδας, αλλά με τα πραγματικά αποτελέσματα στη μάθηση και στη μείωση των ανισοτήτων.
Μέχρι σήμερα, το Υπουργείο δεν έχει παρουσιάσει δημόσια ολοκληρωμένη επιστημονική αξιολόγηση της μαθησιακής αποτελεσματικότητας του Ψηφιακού Φροντιστηρίου για τα δύο πρώτα σχολικά έτη λειτουργίας του. Ακόμη και ο ΟΟΣΑ, με τις βαθιά νεοφιλελεύθερες συνταγές του και για την εκπαίδευση, τον οποίο μάλιστα η κυβέρνηση επικαλείται διαρκώς για να δικαιολογήσει τις πολιτικές της, επισήμανε τον Ιανουάριο του 2026 την ανάγκη συστηματικότερης αξιολόγησης των ψηφιακών εκπαιδευτικών παρεμβάσεων στην Ελλάδα.
Και εδώ αναδεικνύεται μια κραυγαλέα αντίφαση. Η κυβέρνηση, που έχει θεσμοθετήσει τη δήθεν αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων και την έχει αναγάγει σε κορωνίδα της εκπαιδευτικής της πολιτικής, με ποια συνέπεια αξιολογεί τις δικές της επιλογές; Πού βρίσκεται, για παράδειγμα, η συνολική επιστημονική αποτίμηση των εκπαιδευτικών και κοινωνικών συνεπειών της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής;
Η αξιολόγηση, έστω και κατ’ όνομα, δεν μπορεί να αποτελεί υποχρέωση μόνο για τους εκπαιδευτικούς και τα σχολεία και να εξαφανίζεται όταν έρχεται η ώρα να κριθούν οι κυβερνητικές επιλογές.
Και τώρα έρχεται το EduAI. Η πρόσκληση για το έργο Τεχνητής Νοημοσύνης εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2026 με προϋπολογισμό 2.976.000 ευρώ. Στις 30 Οκτωβρίου, με την τέταρτη τροποποίησή της, ο προβλεπόμενος προϋπολογισμός αυξήθηκε στα 3.294.105 ευρώ. Δηλαδή επιπλέον 318.105 ευρώ. Πρόκειται για προϋπολογισμό πρόσκλησης υποβολής πρότασης και όχι για χρήματα που έχουν ήδη δαπανηθεί. Αυτό όμως, δεν αναιρεί την ανάγκη σαφούς αιτιολόγησης της αύξησης.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αιτιολόγηση της ίδιας της υπουργικής απόφασης. Το Υπουργείο χαρακτηρίζει τη λειτουργία του Ψηφιακού Φροντιστηρίου «ουσιαστικά μονοκατευθυντική», επισημαίνοντας ότι δεν διαθέτει ενσωματωμένο μηχανισμό που να ελέγχει εξατομικευμένα την κατανόηση των μαθητών και να τους παρέχει αντίστοιχη ανατροφοδότηση. Αναγνωρίζει μια σημαντική αδυναμία της σημερινής πλατφόρμας και προτείνει να την αντιμετωπίσει με Τεχνητή Νοημοσύνη.
Με ποια επιστημονική τεκμηρίωση; Με ποιες εγγυήσεις για την ποιότητα των ασκήσεων και την προστασία των προσωπικών δεδομένων των μαθητών; Με ποιο σχέδιο αξιολόγησης της νέας εφαρμογής;
Υπάρχει και μια ευρύτερη αντίφαση, κοινή στην Παιδεία, την Υγεία και σε άλλους τομείς του κράτους: σημαντικά κονδύλια κατευθύνονται σε κτίρια, εξοπλισμό και ψηφιακές εφαρμογές, ενώ οι ελλείψεις προσωπικού και οι χαμηλές αμοιβές εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τις δημόσιες υπηρεσίες. Χρειάζονται ασφαλώς σύγχρονες υποδομές, αλλά χωρίς ανάλογη, σταθερή επένδυση στους ανθρώπους που τις λειτουργούν, η αποτελεσματικότητά τους συνήθως ακυρώνεται.
Η τεχνολογία μπορεί να προσφέρει πολλά στην εκπαίδευση, δεν υποκαθιστά όμως τον εκπαιδευτικό, ούτε διορθώνει από μόνη της τις κοινωνικές και μορφωτικές ανισότητες. Ούτε απαλλάσσει την κυβέρνηση από την υποχρέωση να λογοδοτεί για τα αποτελέσματα και το κόστος των επιλογών της.
Η δημόσια εκπαίδευση δεν χρειάζεται περισσότερη διαφήμιση, αλλά ουσιαστική και μεγάλη οικονομική στήριξη, επιστημονική τεκμηρίωση και λογοδοσία. Γιατί οι μαθητές δεν είναι ένα «κλικ» σε μια οθόνη υπολογιστή και η εκπαιδευτική πολιτική δεν μπορεί να αξιολογείται με όρους επισκεψιμότητας σε κάποια ιστοσελίδα.
ΠΗΓΕΣ:
https://www.alfavita.gr/sites/default/files/2026-06/psifiako-frontistirio.pdf
https://www.alfavita.gr/sites/default/files/2026-10/eduAI_psifiako_frontistirio.pdf
