Το σοβαρό περιστατικό στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων, που έφερε στο προσκήνιο τόσο τη συμπεριφορά της προϊσταμένης απέναντι σε μικρά παιδιά όσο και κυρίως τη σωματική επίθεση που δέχθηκε στη συνέχεια, δεν μπορεί, σύμφωνα με το εκπαιδευτικό σωματείο της περιοχής, να αντιμετωπιστεί απλώς ως ένα μεμονωμένο επεισόδιο.
Η θέση που διατυπώνεται είναι σαφής και κινείται σε δύο επίπεδα: από τη μία, περιστατικά έντονης λεκτικής έκφρασης ή απώλειας ψυχραιμίας από εκπαιδευτικό πρέπει να διερευνώνται με σοβαρότητα και χωρίς να υποβαθμίζονται, ιδιαίτερα όταν τίθενται ζητήματα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και ψυχικής ευημερίας των παιδιών· από την άλλη, καμία αντίδραση ή διαφωνία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε σωματική βία σε βάρος εκπαιδευτικών.
Το σωματείο επιχειρεί παράλληλα να ανοίξει τη συζήτηση για το ευρύτερο περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν εδώ και χρόνια αρκετά σχολεία της Δυτικής Αττικής, κάνοντας λόγο για συσσωρευμένη ένταση, δυσκολίες επικοινωνίας, έλλειψη σταθερών σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ σχολείου, γονέων και τοπικής κοινότητας, αλλά και για χρόνια προβλήματα στελέχωσης και υποστήριξης. Επικολλημένο κείμενο
«Δεν μπορούν οι εκπαιδευτικοί να τα κάνουν όλα»
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η επισήμανση ότι οι εκπαιδευτικοί καλούνται συχνά να διαχειριστούν πολύ περισσότερα από το καθαρά διδακτικό τους έργο.
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, δεν μπορούν να είναι ταυτόχρονα δάσκαλοι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, διαμεσολαβητές και διαχειριστές κάθε κοινωνικού προβλήματος που φτάνει στην πόρτα του σχολείου, ούτε οι προσωπικές υπερβάσεις των εκπαιδευτικών μπορούν να υποκαθιστούν επ’ αόριστον την απουσία οργανωμένων κρατικών δομών.
Το σωματείο συνδέει αυτή την πραγματικότητα με μια σειρά προβλημάτων που, όπως υποστηρίζει, έχουν παγιωθεί στα σχολεία: μεγάλα τμήματα, υποστελεχωμένες δομές, ελλείψεις ειδικοτήτων και παράλληλης στήριξης, προβλήματα κτιριακής υποδομής, απουσία σταθερών προγραμμάτων παρέμβασης στην κοινότητα και έλλειψη χρόνου για ουσιαστική σύνδεση σχολείου, παιδιού και οικογένειας. Επικολλημένο κείμενο
Τι ζητεί για τα σχολεία της περιοχής
Στο πλαίσιο αυτό, το σωματείο καταθέτει συγκεκριμένες διεκδικήσεις, με βασικό αίτημα η εκπαιδευτική διοίκηση να αναλάβει σταθερή και ουσιαστική παρουσία στα σχολεία που αντιμετωπίζουν αυξημένες κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανάγκες.
Ζητεί τη δημιουργία και λειτουργία Τάξεων Υποδοχής ΖΕΠ από την αρχή της σχολικής χρονιάς όπου υπάρχουν σχετικές ανάγκες, την άμεση κάλυψη όλων των κενών σε εκπαιδευτικούς και ειδικότητες και τη λειτουργία ολιγομελών τμημάτων σε σχολεία με αυξημένο αριθμό μαθητών Ρομά και δίγλωσσων μαθητών. Επικολλημένο κείμενο
Παράλληλα, θέτει ως βασικό αίτημα τη μόνιμη παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στα σχολεία και όχι την περιστασιακή ή αποσπασματική παρέμβασή τους, ώστε να μπορούν να στηρίζονται ουσιαστικά οι μαθητές, οι οικογένειες και οι εκπαιδευτικοί.
Ο ρόλος του Ρομά διαμεσολαβητή
Ξεχωριστή θέση στις προτάσεις κατέχει η επαναφορά και θεσμοθέτηση του Ρομά διαμεσολαβητή, με σταθερή παρουσία στην κοινότητα και στόχο τη δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης με τις οικογένειες, την ενίσχυση της φοίτησης και την αντιμετώπιση της σχολικής διαρροής.
Το σωματείο ζητεί ακόμη οργανωμένη παρέμβαση στην κοινότητα με τη συνεργασία κοινωνικών λειτουργών, διαμεσολαβητών, σχολείων, Δήμου και των αρμόδιων φορέων για τα παιδιά που, ενώ είναι εγγεγραμμένα, δεν φοιτούν συστηματικά στο σχολείο.
«Να μη γίνει το σχολείο χώρος αποκλεισμού»
Στο κείμενο γίνεται επίσης λόγος για ανάγκη μακροχρόνιου σχεδίου ουσιαστικής ένταξης των μαθητών Ρομά, με σεβασμό στη γλώσσα, τον πολιτισμό και την ταυτότητά τους, οικονομική και κοινωνική στήριξη των οικογενειών που αντιμετωπίζουν ακραία φτώχεια, ασφαλείς και κατάλληλες κτιριακές συνθήκες και σταθερή δημόσια χρηματοδότηση των σχολικών μονάδων. Επικολλημένο κείμενο
Το μήνυμα που επιχειρεί να μεταφέρει το σωματείο είναι ότι η αντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων δεν μπορεί να εξαντλείται στην αναζήτηση ενός προσώπου που θα θεωρηθεί αποκλειστικά υπεύθυνο, αλλά απαιτεί διερεύνηση των συγκεκριμένων πράξεων και ταυτόχρονα ενίσχυση του ίδιου του σχολικού πλαισίου.
Και το τελικό αίτημα συνοψίζεται σε μια φράση: ένα σχολείο που δεν θα αναπαράγει τον αποκλεισμό, αλλά θα αποτελεί χώρο μόρφωσης, ισότητας, ασφάλειας και αξιοπρέπειας για κάθε παιδί.
