Πολύχρωμες λωρίδες χαρτιού περνούν εναλλάξ η μία πάνω και η άλλη κάτω. Σιγά σιγά εμφανίζεται ένας ρόμβος, ένα τετράγωνο ή ένα πιο σύνθετο σχέδιο. Έτσι λειτουργούσε η χαρτοϋφαντική, μια σχολική δραστηριότητα που μιμούνταν την ύφανση στον αργαλειό.
Στις συλλογές του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης σώζονται τετράδια γεμάτα με τέτοια σχέδια. Τα παιδιά ξεκινούσαν από απλά μοτίβα και προχωρούσαν σε δυσκολότερα. Έπρεπε να κόψουν προσεκτικά τις λωρίδες, να ακολουθήσουν τη σωστή σειρά και να προσέξουν τη συμμετρία. Αν μια λωρίδα περνούσε από λάθος σημείο, άλλαζε ολόκληρο το αποτέλεσμα.
Η χαρτοϋφαντική έδινε στα παιδιά την ευκαιρία να εξασκήσουν τον συντονισμό ματιού και χεριού, την παρατηρητικότητα και τη λεπτή κινητικότητα που χρειάζεται και για τη γραφή. Τους μάθαινε επίσης κάτι που δεν φαινόταν αμέσως στο τελικό σχέδιο: να συγκεντρώνονται και να επιμένουν όταν έκαναν λάθος.
Τα τετράδια που διασώθηκαν κρατούν σήμερα κάτι από αυτή την προσπάθεια. Κάθε σχέδιο είναι συγχρόνως μια άσκηση και ένα μικρό ενθύμιο της σχολικής ζωής.
*Διευθύντρια Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης
