Γράφω ως εκπαιδευτικός του 5ου Γυμνασίου Νέας Σμύρνης και πραγματικά δυσκολεύομαι να καταλάβω τη λογική πίσω από την απόφαση που μας κοινοποιήθηκε. Η σχολική χρονιά είχε ξεκινήσει. Εμείς, οι εκπαιδευτικοί, από την 1η Σεπτεμβρίου είχαμε ήδη αρχίσει να οργανώνουμε τη δουλειά μας. Είχαμε χωρίσει τα διδακτικά αντικείμενα, είχαμε καταρτίσει το πρόγραμμά μας, είχαν τοποθετηθεί οι εκπαιδευτικοί και είχαν χωριστεί τα τμήματα.
Και τα παιδιά; Τα παιδιά της Α΄ Γυμνασίου είχαν ήδη περάσει την πόρτα του καινούργιου τους σχολείου. Είχαν γνωρίσει τους καθηγητές τους, είχαν γνωρίσει τους συμμαθητές τους, είχαν καθίσει στα θρανία τους και είχαν αρχίσει να βρίσκουν τη θέση τους μέσα στο νέο τους τμήμα.
Για πολλά από αυτά τα παιδιά, η μετάβαση από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο είναι από μόνη της μια μεγάλη αλλαγή. Χρειάζονται χρόνο, σταθερότητα και ασφάλεια για να προσαρμοστούν.
Και εγώ αναρωτιέμαι: Αν ήταν να συγχωνευθούν τα τμήματα, ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ;
Γιατί περίμεναν να αρχίσουν τα μαθήματα;
Γιατί μας άφησαν να καταρτίσουμε προγράμματα;
Γιατί μας άφησαν να οργανώσουμε τα τμήματα;
Γιατί περίμεναν να έρθουν οι καθηγητές; Γιατί άφησαν τα παιδιά να προσαρμοστούν;
Γιατί τα έβαλαν πρώτα σε μια διαδικασία και τώρα τα υποχρεώνουν να την ξαναζήσουν από την αρχή;
Προχειρότητα; Επιπολαιότητα; Αδιαφορία; Εμείς λέμε: ΝΤΡΟΠΗ!
Ντροπή να αντιμετωπίζεται έτσι η εκπαιδευτική διαδικασία. Ντροπή να αντιμετωπίζονται έτσι οι μαθητές. Ντροπή να αντιμετωπίζονται έτσι οι εκπαιδευτικοί.
Εμείς ζητάμε να κάνουμε μάθημα. Όχι να στριμώχνουμε παιδιά. Εδώ και χρόνια, εμείς οι εκπαιδευτικοί, μέσα από τα συνδικαλιστικά μας όργανα, επισημαίνουμε ξανά και ξανά την ανάγκη για μικρότερα τμήματα. Λέμε το αυτονόητο: για να γίνει σωστά το μάθημα, χρειάζεται ο εκπαιδευτικός να μπορεί να ασχοληθεί με τον κάθε μαθητή. Να μπορεί να τον ακούσει, να εντοπίσει τις δυσκολίες του, να του εξηγήσει, να τον ενθαρρύνει και να δημιουργήσει μια πραγματική παιδαγωγική σχέση.
Εμείς έχουμε ζητήσει τμήματα με πολύ μικρότερο αριθμό μαθητών, ακόμη και 15 μαθητές ανά τμήμα, ώστε να μπορούμε πραγματικά να κάνουμε τη δουλειά μας. Και αντί γι' αυτό; Δύο τμήματα των 27 μαθητών. Γιατί; Για να εξοικονομηθεί τι; Ώρες; Εκπαιδευτικοί; Πόροι; Και ποιος τελικά πληρώνει το κόστος; Τα παιδιά.
Και φέτος είχαμε κάτι που σπάνια έχουμε: σχεδόν πλήρες σχολείο! Κάθε χρόνο ξεκινάμε με ελλείψεις εκπαιδευτικών. Τεράστια κενά. Μαθήματα που δεν διδάσκονται από την αρχή της χρονιάς. Προγράμματα που δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Εκπαιδευτικούς που μετακινούνται για να καλυφθούν τρύπες. Μαθητές που περιμένουν εβδομάδες για να κάνουν κανονικά μάθημα. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε κάθε Σεπτέμβρη. Φέτος, όμως, στο δικό μας σχολείο, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Έλειπαν ελάχιστοι εκπαιδευτικοί. Το σχολείο μας ήταν σχεδόν πλήρες. Για πρώτη φορά φαινόταν ότι θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε τη σχολική χρονιά σχεδόν κανονικά. Είχαμε οργανωθεί, είχαμε κάνει τον προγραμματισμό μας, ήμασταν έτοιμοι να δουλέψουμε. Και τότε ήρθε η συγχώνευση.
Σαν να μην μπορούσε το Υπουργείο να αντέξει τόση... «κανονικότητα». Και αποφάσισε να τα τινάξει όλα στον αέρα.
Δεν είμαστε αριθμοί σε ένα Excel
Για εκείνους μπορεί να είναι απλώς μια μεταβολή: 3 τμήματα → 2 τμήματα. Για εμάς όμως δεν είναι αυτό. Είναι δύο τμήματα των 27 μαθητών, όταν εμείς ζητάμε μικρότερα τμήματα για να μπορεί να γίνει ουσιαστικό μάθημα. Είναι λιγότερος χρόνος για κάθε παιδί, δυσκολότερη η ουσιαστική διδασκαλία, ανατροπή του προγράμματος και του προγραμματισμού μας. Είναι εκπαιδευτικοί που ξαφνικά θα πρέπει να αναζητήσουν ώρες σε άλλα σχολεία, επειδή οι ώρες που είχαν προγραμματίσει εξαφανίζονται. Και όλα αυτά αφού έχει ήδη ξεκινήσει η σχολική χρονιά.
Αλήθεια, πόσο υπολογίζουν τελικά τα παιδιά; Πόσο υπολογίζουν τον εκπαιδευτικό; Πόσο υπολογίζουν την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία; Τα παιδιά δεν είναι αριθμοί Εμείς οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούμε να βλέπουμε τους μαθητές μας ως έναν αριθμό σε έναν πίνακα. Δεν μπορούμε να θεωρούμε φυσιολογικό να αλλάζουν τα τμήματά τους αφού έχουν ήδη αρχίσει να προσαρμόζονται.
Δεν μπορούμε να θεωρούμε φυσιολογικό να διαλύεται ένας προγραμματισμός που έγινε με κόπο μέσα σε λίγες ημέρες. Δεν μπορούμε να θεωρούμε φυσιολογικό κάθε Σεπτέμβριο να ξεκινάμε από το μηδέν. Το σχολείο χρειάζεται σταθερότητα. Οι μαθητές χρειάζονται σταθερότητα. Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται σεβασμό. Και η εκπαίδευση χρειάζεται σχέδιο.
Ε, λοιπόν, όχι! Εμείς και οι συνάδελφοί μας δεν θα αποδεχθούμε ως «κανονικότητα» αυτή την κατάσταση. Δεν θα δεχθούμε οι μαθητές να στριμώχνονται σε ολοένα μεγαλύτερα τμήματα ενώ εμείς ζητάμε ακριβώς το αντίθετο: μικρότερα τμήματα, καλύτερη εκπαίδευση, περισσότερη στήριξη για κάθε παιδί.
Δεν θα δεχθούμε οι εκπαιδευτικοί να αντιμετωπίζονται σαν ώρες που μετακινούνται από σχολείο σε σχολείο.
Δεν θα δεχθούμε αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς να υπολογίζεται η πραγματική ζωή μέσα στην τάξη. Και δεν θα δεχθούμε να θεωρείται «υπερβολή» το αίτημά μας για ένα σχολείο στο οποίο μπορούμε πραγματικά να διδάξουμε. Γιατί εμείς είμαστε μέσα στις τάξεις.
Εμείς βλέπουμε καθημερινά τα παιδιά. Εμείς γνωρίζουμε τις ανάγκες τους. Εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να προσπαθείς να κάνεις ουσιαστικό μάθημα με 27 μαθητές. Και γι' αυτό θα συνεχίσουμε να μιλάμε. Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε. Θα συνεχίσουμε να αντιδρούμε.
Εκπαιδευτικοί και γονείς απέναντι σε πρακτικές που υποβαθμίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία.
Γιατί η εκπαίδευση δεν είναι αριθμητική πράξη. Είναι άνθρωποι. Είναι παιδιά. Είναι το μέλλον τους. Και απέναντι σε όσους επιμένουν να το ξεχνούν, εμείς θα είμαστε εκεί για να τους το θυμίζουμε. Γιατί αυτή τη φορά το ποτήρι ξεχείλισε.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. ΝΤΡΟΠΗ!
