Από σήμερα λοιπόν ξεκινάει για μας τους εκπαιδευτικούς μια καινούργια σχολική χρονιά. Περίπου 30 εβδομάδες μάθημα… 30 εβδομάδες γεμάτες παιδιά, φωνές, χαμόγελα, δυσκολίες, μικρές νίκες, αγωνίες, εκπλήξεις και αμέτρητες στιγμές που δεν χωράνε σε κανένα πρόγραμμα και σε κανένα σχέδιο μαθήματος. Ένα νέο ταξίδι. Μια νέα πρόκληση.
Κάθε χρόνο, την παραμονή της έναρξης, όλοι εμείς οι εκπαιδευτικοί, στην Πρωτοβάθμια και στη Δευτεροβάθμια, κάνουμε τα πλάνα μας. Τα σχέδιά μας. Βγάζουμε τα ντοσιέ μας, οργανώνουμε το υλικό μας, σκεφτόμαστε ποιες μεθόδους θα χρησιμοποιήσουμε, πώς θα κάνουμε το ένα, πώς θα πετύχουμε το άλλο, πώς θα βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν, να προχωρήσουν, να αγαπήσουν λίγο περισσότερο το σχολείο.
Κι όμως… φέτος, πέρα απ’ όλα αυτά, θέλω να σκεφτώ και κάτι ακόμα. Εμένα. Να σκεφτώ πώς θα προστατεύσω την ψυχική μου ηρεμία. Πόσο σημαντικό είναι για έναν εκπαιδευτικό να μπορεί να γυρίζει στο σπίτι του χαρούμενος από το σχολείο. Να μην κουβαλάει όλη την ένταση της ημέρας στους ανθρώπους που αγαπά. Να μπορεί να πει ‘’σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα’’ χωρίς να νιώθει ότι απέτυχε.
Γιατί αλήθεια… πόσοι από εμάς το πετυχαίνουμε αυτό; Η ατμόσφαιρα στην τάξη έχει δυσκολέψει. Τα παιδιά έχουν αλλάξει. Οι συμπεριφορές έχουν αλλάξει. Οι απαιτήσεις έχουν αυξηθεί και πολλές φορές εμείς οι εκπαιδευτικοί βρίσκουμε τον εαυτό μας να ρίχνει νερό στο κρασί του, να κάνει υπομονή ξανά και ξανά, να προσπαθεί να καταλάβει, να διαχειριστεί, να ισορροπήσει. Και κάπου μέσα σε όλα αυτά πρέπει να θυμηθούμε πως κι εμείς είμαστε άνθρωποι. Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι κάθε μέρα. Δεν χρειάζεται να λύσουμε όλα τα προβλήματα. Δεν χρειάζεται κάθε μάθημα να είναι ‘’επιτυχημένο’’ σύμφωνα με όλα τα σχέδια που είχαμε στο μυαλό μας.
Αρκεί κάποιες φορές να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, με τις δυνάμεις που έχουμε εκείνη τη μέρα. Φέτος, λοιπόν, μαζί με τους στόχους για τα παιδιά, θα βάλω κι έναν στόχο για μένα: Να μη χάσω τον εαυτό μου μέσα στην προσπάθεια να είμαι καλή εκπαιδευτικός. Να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Να βάζω όρια. Να χαίρομαι τις όμορφες στιγμές. Να μην αφήνω μια δύσκολη μέρα να ακυρώνει μια ολόκληρη χρονιά.
Γιατί στο τέλος, πέρα από τις γνώσεις που θα δώσουμε στα παιδιά, ίσως αυτό που μένει περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο τα κάναμε να νιώσουν μέσα στην τάξη. Αλλά κι εμείς αξίζουμε να νιώθουμε καλά μέσα στο σχολείο μας.
Καλή αρχή σε όλους μας. Με δύναμη, υπομονή, χαμόγελο και… λίγο περισσότερο χώρο για τον εαυτό μας.
Ένα νέο ταξίδι ξεκινά. Ας το ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε.
