Κάποτε το θρανίο ήταν μια εκπαιδευτική καινοτομία. Σήκωσε τα παιδιά από το πάτωμα, οργάνωσε τη σχολική αίθουσα και άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο γινόταν το μάθημα.
Σήμερα έχουμε ελαφρύτερα θρανία, υπολογιστές, διαδραστικούς πίνακες και ψηφιακές οθόνες.
Αρκούν όμως αυτά για να έχουμε ένα σύγχρονο σχολείο;
Για δεκαετίες τα βαριά ξύλινα θρανία ήταν στερεωμένα στο πάτωμα και τοποθετημένα σε παράλληλες σειρές.
Οι μαθητές κοιτούσαν μπροστά. Στο κέντρο της αίθουσας –και της διδασκαλίας– βρίσκονταν ο δάσκαλος, η έδρα και ο μαυροπίνακας.
Ο χώρος εξέφραζε μια συγκεκριμένη αντίληψη για τη μάθηση: ο εκπαιδευτικός μιλά και ο μαθητής ακούει.
Μια οθόνη δεν κάνει από μόνη της το σχολείο σύγχρονο
Σήμερα μπορούμε να μετακινήσουμε τα θρανία, να δημιουργήσουμε ομάδες και να χρησιμοποιήσουμε εντυπωσιακές ψηφιακές εφαρμογές.
Μπορούμε όμως και να βάλουμε έναν διαδραστικό πίνακα σε μια αίθουσα και να συνεχίσουμε να κάνουμε ακριβώς το ίδιο μάθημα.
Γι' αυτό το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόση τεχνολογία διαθέτει μια τάξη.
Είναι τι κάνει ο μαθητής μέσα σε αυτήν.
Ακούει και απομνημονεύει; Ή συζητά, ερευνά, συνεργάζεται, δημιουργεί και μαθαίνει να σκέφτεται;
Κάποτε η μεγάλη αλλαγή ήταν να σηκώσουμε τα παιδιά από το πάτωμα και να τα βάλουμε σε θρανία.
Σήμερα η πρόκληση είναι, συμβολικά, να σηκώσουμε τον μαθητή από το θρανίο και να τον κάνουμε πρωταγωνιστή της μάθησης.
Γιατί μπορεί να αλλάξουμε θρανία, πίνακες και οθόνες χωρίς να αλλάξουμε πραγματικά το σχολείο.
Το σύγχρονο σχολείο δεν το κάνουν τα σύγχρονα αντικείμενα. Το κάνει αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στον εκπαιδευτικό, τον μαθητή και τη γνώση.
* Διευθύντρια Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης
