Η ακτινογραφία της εκπαιδευτικής εξουθένωσης: Η ανάρτηση ενός δασκάλου για το τι συμβαίνει στα σχολεία μετά το χτύπημα του τελευταίου κουδουνιού
Σε μια βιωματική και ιδιαίτερα αιχμηρή δημόσια τοποθέτηση προχώρησε ο εκπαιδευτικός Κωστής Παπαναστασίου, αποδομώντας πλήρως τον εγχώριο κοινωνικό μύθο που θέλει τους δασκάλους να απολαμβάνουν τρεις μήνες ανέμελης καλοκαιρινής αδράνειας.
Όπως υπογραμμίζει στην ανάρτησή του, παρά το γεγονός ότι τα μαθήματα ολοκληρώθηκαν στα μέσα Ιουνίου, η πραγματική εκπαιδευτική διαδικασία παρατάθηκε με πυρετώδεις ρυθμούς, γραφειοκρατικό φόρτο, συνεδριάσεις συλλόγων και τεχνικές δυσλειτουργίες στην πλατφόρμα Myschool.
Ο κ. Παπαναστασίου περιγράφει το καλοκαίρι των εκπαιδευτικών όχι ως περίοδο πολυτελούς ξεκούρασης, αλλά ως ένα αναγκαίο «κέντρο αποκατάστασης» για τη σωματική και πνευματική τους εξουθένωση, καθώς καλούνται να διαχειριστούν πενιχρούς μισθούς, την προετοιμασία για τη νέα χρονιά και έναν πολυδιάστατο ρόλο.
Επισημαίνει, μάλιστα, με έμφαση ότι στο σύγχρονο δημόσιο σχολείο ο δάσκαλος υποχρεούται να λειτουργεί ταυτόχρονα ως ψυχολόγος, τροχονόμος, νοσοκόμος και εμψυχωτής μέσα σε ένα σύστημα που τον αφήνει ψυχικά «καμένο», με αποτέλεσμα οι πραγματικές εβδομάδες διακοπών να αποτελούν έναν αγώνα δρόμου για την ανάκτηση της ψυχικής τους υγείας και της χαμένης τους ενέργειας.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Κωστή Παπαναστασίου:
(Αν και προσωπικά, για τα επόμενα χρόνια, αποφάσισα να τραβήξω λιγάκι την εκπαιδευτική πρίζα,τα πράγματα με εμάς τους δασκάλους,το καλοκαίρι, έχουν κάπως έτσι…)
Άλλη μια σχολική χρονιά λοιπόν, έφτασε στο ηρωικό της τέλος...
Τα σχολεία άδειασαν, οι διάδρομοι σίγησαν και για εμάς τους εκπαιδευτικούς ξεκινά η περίφημη…
«ΤΡΙΜΗΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ (ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗΣ) ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΤΕΜΠΕΛΙΑΣ!».
Ή, τουλάχιστον, έτσι προστάζει ο αγαπημένος «αστικός μύθος» της ελληνικής κοινωνίας…
Η πραγματικότητα,βεβαίως, είναι κομματάκι διαφορετική…
Ναι, η μαθητική αυλαία έπεσε τη Δευτέρα 15/6, αλλά για εμάς το έργο είχε… extended director’s cut mode μέχρι την Παρασκευή 19/6.
«Πυρετός του τρελού» με το Myschool που "κράσαρε" από την πολλή αγάπη, συνεδριάσεις συλλόγων που ανέλυαν τα πάντα, (από τη συμπεριφορά των μαθητών μέχρι την υπαρξιακή κρίση του μαρκαδόρου του πίνακα) και μια χαρτούρα που κάνει το όραμα «όλα σε ένα και νοικοκυρεμένα» να μοιάζει με σύντομο ανέκδοτο!
Μπαίνοντας πια στον Ιούλιο, η «τεμπελιά» μοιάζει περισσότερο με κέντρο αποκατάστασης.
Σώμα και μυαλό είναι απλά κομμάτια. Προσπαθείς να θυμηθείς πώς είναι να πίνεις έναν καφέ χωρίς να ακούς από πάνω σου το ηχογραφημένο
«Κύριεεε, να πάω τουαλέτα;».
Και εκεί που λες ότι αρχίζεις σιγά-σιγά να νιώθεις και πάλι άνθρωπος, σκάει ο Αύγουστος…
Ο μήνας που ο μισθός (ο οποίος έτσι κι αλλιώς φλερτάρει επικίνδυνα με το χαρτζιλίκι) έχει ήδη εξατμιστεί σε λογαριασμούς, την ώρα που εσύ λογίζεσαι τρόπους να κάνεις το μάθημα ελκυστικό σε παιδιά που σκρολάρουν με την ταχύτητα του φωτός στο TikTok.
Στο (δημόσιο) ελληνικό σχολείο του σήμερα καλείσαι να είσαι δάσκαλος, ψυχολόγος, τροχονόμος, νοσοκόμος και εμψυχωτής, έχοντας απέναντί σου ένα σύστημα που σε αφήνει διαρκώς εξουθενωμένο, άδειο και καμένο από κάθε άποψη…
Οπότε, την επόμενη φορά που θα σας ξεφύγει το κλισέ «καλά ρε, εσείς τρεις μήνες κάθεστε», δαγκώστε λιγάκι τη γλώσσα σας.
Στην πραγματικότητα, ένας αγώνας ταχύτητας είναι (δύο μηνών με το ζόρι) για να μαζέψουμε τα σπασμένα μας κομμάτια, να θυμηθούμε το όνομά μας και να ξαναβρούμε κάπως, την ψυχική μας υγεία.
Υ.Γ: Ναι θα κάνουμε και τα μπάνια μας,το χρωστάμε στα νεύρα μας και στην υπομονή μας
