Ξεκινήσαμε με όνειρα και αγάπη για τη Παιδεία, τη διδασκαλία και την εκπαίδευση, με υπομονή και επιμονή να εφαρμόσουμε στην πράξη όσα έχουμε σπουδάσει και επιμορφωθεί για δεκαετίες.
Και όχι δεν είναι οι εκπαιδευτικοί τεμπέληδες, εργάζονται σε συνθήκες με εξαιρετική πνευματική και σωματική κόπωση, καλούνται να λάβουν αποφάσεις ανά δευτερόλεπτο, οι οποίες αντιστοιχούν σε επαγγέλματα όπως του χειρουργού και των κρίσιμων αποφάσεων που λαμβάνει κατά το χειρουργείο.
Όσοι μας ψέγουν για τις διακοπές του καλοκαιριού και τις αργίες, σίγουρα θα άλλαζαν γνώμη βιώνοντας πρακτικά μια εβδομάδα εκπαιδευτικής πραγματικότητας.
Το δυσκολότερο κομμάτι, ο χρόνος.
Εμείς μεγαλώνουμε και πάντα έχουμε απέναντι μας ανθρώπους της ίδιας ηλικίας, μαθητές και μαθήτριες Δημοτικού, Γυμνασίου ή Λυκείου.
Πότε στάθηκε κάνεις πραγματικά δίπλα στις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών;
Τις εβδομαδιαίες απαιτήσεις διδακτικών ωρών (συνήθως 23 ανά βδομάδα), εξωδιδακτικών καθηκόντων, γραφειοκρατίας, επικοινωνίας με γονείς, συναδέλφους, προϊσταμένους, σχεδίων δράσεων και εκδηλώσεων και αξιολογήσεων όπου γίνονται σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, εμψυχωτές και μια νέα ειδικότητα λόγω των social- δημοσιογράφοι και εκπαιδευτικοί influencer.
Φυσικά σε προνομιακή τιμή.
Η Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις στους μισθούς, στα κονδύλια για την Παιδεία, στα αντανακλαστικά.
Η γραφειοκρατία απλώνεται, οι ευθύνες και οι ρόλοι αυξάνονται και δυστυχώς αυξάνεται και η εκπαιδευτική…μοναξιά.
Μόνοι αγωνίζονται, μόνοι διαχειρίζονται, μόνοι επιλύουν και λειτουργούν θεραπευτικά. Συνήθως βρίσκονται εκτεθειμένοι και μόνοι τους ψάχνουν τρόπο.
Όχι δεν έχω δει τόσα χρόνια στην πορεία μου εκπαιδευτικούς τεμπέληδες, έχω δει ανθρώπους που σπουδάζουν δια βίου, παρακολουθούν τις εξελίξεις, επιμορφώνονται συνεχώς και αναπροσαρμόζουν τις δεξιότητες που έχουν ως επαγγελματίες.
Όμως είναι μόνοι τους χωρίς ομάδα ή βοηθούς, σε τάξεις παιδιών με υπερένταση πέραν των ορίων που δεν έχουν μάθει να βαριούνται και ζητούν ντοπαμίνη.
Σε ένα σχολείο που περικόπτει συνεχώς το ανθρώπινο δυναμικό αντί να λειτουργεί με υποστηρικτικό πλαίσιο, ζητάει από τον μέσο εκπαιδευτικό να διαχειρίζεται τάξεις των 28 παιδιών με ιδιαιτερότητες και ανάγκες εντελώς διαφορετικές και πολύπλοκες σε σχέση με προηγούμενα έτη.
Η μετά-κοβιντ εποχή είναι πιο ενεργή από ποτέ στις γενιές των μαθητών και μαθητριών που φοιτούν στις τάξεις τα τελευταία 5 χρόνια. Ας αποδεχτούμε ότι η γενιά alpha έχει άλλα χαρακτηριστικά-επίκτητα λόγω της χρήσης της τεχνολογίας.
Ο εκπαιδευτικός προσαρμόζει, δοκιμάζει τεχνικές, αναθεωρεί, υποστηρίζει, εκπαιδεύει, στηρίζει σε έναν κόσμο που τον απαξιώνει και του δημιουργεί συνεχώς νέες δυσλειτουργίες.
Μαζικό κύμα φυγής από την εκπαίδευση σε παγκόσμιο επίπεδο είχε καταγραφεί πρόσφατα και τώρα η Ελλάδα ακολουθεί τις παγκόσμιες τάσεις και βλέπουμε πρακτικά την μεγάλη φυγή των «βετεράνων» εκπαιδευτικών.
Μας προβληματίζει άραγε η απαξίωση του σημερινού εκπαιδευτικού;
Είναι δίπλα μας οι «σημαντικοί άλλοι» των παιδιών; Είμαστε εμείς δίπλα στους «σημαντικούς άλλους»;
Πόσο μας εμπιστεύονται;
Η οικογένεια, σε όποια μορφή πλέον, συνήθως αντιδρά επιθετικά και έχει αμυντική στάση στα θέματα διαχείρισης των δυσκολιών.
Χρειάζεται ομάδα.
Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στη δίνη της κρίσης αξιών, έλλειψης ανθρωπιάς, εξαφάνισης της αγάπης, δυσλειτουργίας στη συνεργασία.
Μόλις αποδεχτούμε ότι όλοι είμαστε μαζί στην κρίση των παιδιών μας, την οποία προκαλέσαμε, ότι ο δάσκαλος είναι πολύτιμος και θα πρέπει να προστατεύεται και να αμείβεται από την πολιτεία, θα χαίρει εκτίμησης και θα αμείβεται ηθικά από τους ανθρώπους που ανατρέφουν και επιμελούνται τα σημερινά παιδιά, ίσως έχουμε μια άλλη αντιμετώπιση.
Όλοι συμφωνούμε στο πόσο έχει αλλάξει η σημερινή πραγματικότητα.
Με τις παλιότερες πρακτικές, νομοθετήματα και αποφάσεις η εκπαιδευτική κοινότητα υποφέρει και ζητά μια νέα προσέγγιση, επικαιροποίηση και γρήγορα αντανακλαστικά προσαρμογής στις εξελίξεις.
Οι σημερινοί εκπαιδευτικοί είναι ήρωες και ζητούν να γίνουν ξανά Δάσκαλοι, να συνδράμουν στην εξυγίανση και στην εξισορρόπηση όσων δυσκολεύουν τόσο πολύ σήμερα τα παιδιά μας.
Χρειάζεται να ανακτήσουν το κύρος τους σε όλα τα επίπεδα, οικονομικά, εργασιακά και ηθικά.
Υπήρχε η φράση, ο δάσκαλος είναι λειτούργημα.
Χρειάζεται να διανύσουμε όλοι μαζί -γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί, πολιτεία-την απόσταση από τον βιοπορισμό προς το λειτούργημα.
Να αναδιαμορφώσουμε την ταυτότητά μας ως Δάσκαλοι και όχι ως εκπαιδευτικοί.
*Εκπαιδευτικός
