Νίκος Τσούλιας 
Καιροί ταραγμένοι, ο ένας πόλεμος ακολουθεί τον άλλο, τα στενά του Ορμούζ αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων σε Δύση και σε Ανατολή, η Ευρώπη δεν μπορεί να σβήσει τη φωτιά στο εσωτερικό της, οι ΗΠΑ και ο Τραμπ επιδίδονται σε σκληρές μορφές ιμπεριαλισμού, το Ισραήλ γίνεται όλο και πιο επιθετικό, ο Λίβανος καίγεται για ακόμα μια φορά…
Και η πολύπαθη Παλαιστίνη, τι γίνεται, πάλι στην ερήμωση; Οι κάτοικοι γίνονται πρόσφυγες μέσα στη χώρα τους (;), ζουν καθημερινά τη σκιά του θανάτου, της πείνας, της δίψας. Θα αποκτήσουν ποτέ μια ελεύθερη πατρίδα; Σε τι περιβάλλον μεγαλώνουν τα παιδιά των Παλαιστινίων; Πώς βλέπουν τον κόσμο στην απαρχή της ζωής τους και πώς ονειρεύονται; Πόσα παιδιά μένουν χωρίς γονείς και πώς βιοπορίζονται; Πηγαίνουν στο σχολείο και πώς εκπαιδεύονται; Η εικόνα του μαρτυρίου μπορεί να δοθεί μέσα από τις λέξεις;
“Πάνω από 600.000 παιδιά σχολικής ηλικίας έμειναν χωρίς σχολεία για σχεδόν τρία χρόνια. Σύμφωνα με την UNICEF το 92% των σχολικών κτιρίων είναι κατεστραμμένα πλήρως ή έχουν υποστεί μεγάλες ζημιές, ενώ εκατοντάδες έχουν μετατραπεί σε καταφύγια για εκτοπισμένες οικογένειες. Πριν από τον πόλεμο οι μαθητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ήταν 625.000 (σε πληθυσμό 2,3 εκατομμυρίων κατοίκων) και οι εκπαιδευτικοί περίπου 22.500.
Σε δεκάδες χιλιάδες ανέρχονται τα παιδιά που εκτοπίσθηκαν μαζί με τις οικογένειές τους τρεις ή περισσότερες φορές μέσα στη Λωρίδα στη διάρκεια του πολέμου. Σήμερα πολλά παιδιά δεν έχουν την ίδια πρόσβαση στην εκπαίδευση - έστω σε αντίσκηνα - και κάνουν τρεις με τέσσερις ώρες μάθημα την ημέρα, έχοντας ήδη χάσει στην πράξη δυο σχολικές χρονιές ενώ περίπου 8.000 εκπαιδευτικοί που ανήκουν στο δυναμικό της UNRWA αγωνίζονται να κρατήσουν αναμμένο τον φάρο της εκπαίδευσης μαζί με εθελοντές.
Σύμφωνα με το παλαιστινιακό υπουργείο Παιδείας, μόνο μέσα στο 2025 σκοτώθηκαν από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Γάζα 6.876 παιδιά σχολικής ηλικίας και 302 εκπαιδευτικοί”.
Η εικόνα της εκπαίδευσης στην Παλαιστίνη είναι ζοφερή. Οι αριθμοί αδυνατούν να περιγράψουν το μαρτύριο. Τι μάθημα άραγε μπορεί να γίνει, όταν μαθητές και εκπαιδευτικοί δεν ξέρουν αν θα ζουν μέχρι το βράδυ; Αν θα βρουν γονείς οι μεν και γονείς και παιδιά οι δε, όταν επιστρέφον στα ερειπωμένα σπίτια τους και στις ατέλειωτες σκηνές τους; Έχουν σχολεία;
Δυστυχώς δεν έχει αναπτυχθεί ουσιαστικό κλίμα αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης. Δεν κάνουμε κινητοποιήσεις για να διαμαρτυρηθούμε. Οι Παλαιστίνιοι δεν βλέπουν αντιδράσεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για τη φρίκη που βιώνουν. Ο ανθρωπισμός μας είναι μια ανέξοδη θεωρία. Δεν έχει γίνει σοβαρό πρόβλημά μας το πως ζουν και το πως εκπαιδεύονται μικρά παιδιά, έφηβοι και νέοι. Δεν μπορούμε να φανταστούμε μια χώρα (;) χωρίς σχολεία, χωρίς ασφάλεια για τα παιδιά.
Δεν χάνονται μόνο οι ζωές με τους απανωτούς πολέμους... Δεν είναι μόνο η αδικία ενός τόσο άνισου πολέμου: άοπλοι αμυνόμενοι σε μια άκρως επιθετική πολεμική μηχανή, που επιπλέον έχει στο πλευρό της τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου… Είναι και αυτή η ζωή που απομένει, τι ακριβώς ζωή μπορεί να είναι;
Να τι λέει ένα παιδί της Γάζας. «Κάθε μέρα μάς λένε πως έρχονται φορτηγά με ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά πάμε και δεν βρίσκουμε τίποτα. Τρώμε άμμο... Δεν υπάρχει φαγητό, καθόλου. Χρειαζόμαστε αλεύρι. Λυπηθείτε μας, δεν έχει μείνει καθόλου φαγητό. Τρώμε άμμο αντί για ψωμί. Σας παρακαλώ δείξτε έλεος. Ένα καρβέλι κοστίζει 5 ευρώ και είναι τόσο μικρό», λέει με δάκρυα στα μάτια και δείχνοντας το μέγεθος που δεν είναι ικανό να ταΐσει ούτε ένα βρέφος…
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Σκάει στην Εκπαίδευση νέα μεγάλη "Βόμβα" για Ιταλικό Πανεπιστήμιο
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
