Η ελληνική γλώσσα, παρά τον διαχρονικό της πλούτο και την αποδεδειγμένη εκφραστική της δύναμη, ενσωματώνει συχνά ξένα γλωσσικά δάνεια που αποκτούν μόνιμη θέση στο καθημερινό λεξιλόγιο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη λέξη «μαρκίζα».
Καθώς δεν υφίσταται αυτούσια αρχαιοελληνική αντίστοιχη λέξη, ο όρος εισήλθε στην ελληνική γλώσσα τον 19ο αιώνα μέσω της γαλλικής (marquise) και ιταλικής αρχιτεκτονικής ορολογίας, σε μια εποχή που τα συγκεκριμένα κατασκευαστικά στοιχεία έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή στα αστικά κτίρια και τα εμπορικά καταστήματα της χώρας.
Στην εγχώρια πραγματικότητα η λέξη έχει επικρατήσει πλήρως και, αν και μπορεί να αποδοθεί περιφραστικά με λόγιους όρους όπως «προστέγασμα», «στέγαστρο εισόδου» ή «ηλιοπροστασία βιτρίνας», σπάνια αντικαθίσταται.
Στη σύγχρονη καθημερινότητα, η «μαρκίζα» χρησιμοποιείται για να περιγράψει το σταθερό προστατευτικό σκέπαστρο πάνω από μια είσοδο και, κατ' επέκταση, την αναδιπλούμενη τέντα των καταστημάτων, αποδεικνύοντας την ικανότητα της γλώσσας να αφομοιώνει ξένα στοιχεία για την ακριβή απόδοση των αναγκών της καθημερινής ζωής.
