Η σχολική κοινότητα της Μυκόνου αποχαιρετά έναν άνθρωπο που δεν υπήρξε απλώς εκπαιδευτικός, αλλά σημείο αναφοράς: τον Ανδρέα Κανέλλο, καθηγητή Μαθηματικών στο Λύκειο Μυκόνου.
Σε έναν τόπο όπου το φως και η θάλασσα κυριαρχούν, ο Ανδρέας δίδασκε αριθμούς μιλώντας για το πέταγμα των γλάρων και για τα αστέρια. Μετέτρεπε τις εξισώσεις σε εικόνες και τα θεωρήματα σε αφηγήσεις που άγγιζαν τη φαντασία των μαθητών του. Για εκείνον, τα μαθηματικά δεν ήταν μια ψυχρή γλώσσα συμβόλων· ήταν ένας τρόπος να κατανοήσει κανείς τον κόσμο.
Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του στα σχολεία της Μυκόνου θυμούνται έναν συνάδελφο με χιούμορ, με αστείρευτη διάθεση για προσφορά και με εκείνη τη σπάνια ικανότητα να ελαφραίνει την καθημερινότητα. Στις σχολικές γιορτές, στις πρόβες, στους διαδρόμους, ήταν πάντα παρών – με ένα αστείο, με μια ιδέα, με μια μουσική που ένωνε τους ανθρώπους. Δεν δίδασκε μόνο μέσα στην τάξη· δίδασκε με τη στάση ζωής του.
Σε μια εποχή που η εκπαίδευση συχνά μετριέται σε επιδόσεις και δείκτες, ο Ανδρέας Κανέλλος υπενθύμιζε ότι ο ρόλος του δασκάλου είναι βαθύτερος: να εμπνέει, να ανοίγει ορίζοντες, να αφήνει στους μαθητές του το θάρρος να κοιτούν ψηλά.
«All we are is dust in the wind», λέει το γνωστό τραγούδι. Κι όμως, κάποιοι άνθρωποι αφήνουν πίσω τους κάτι περισσότερο από μια παροδική παρουσία. Αφήνουν μνήμη, χαμόγελο, έμπνευση.
Ο Ανδρέας θα λείψει πολύ. Όχι μόνο ως συνάδελφος, αλλά ως φίλος, ως συνοδοιπόρος, ως δάσκαλος με την ουσιαστική σημασία της λέξης.
Καλό του ταξίδι.
Το μήνυμα της εκπαιδευτικού Μαίρης Πρίμη
Αποχαιρετούμε τον αγαπημένο μας συνάδελφο Ανδρέα Κανέλλο, καθηγητή στο Λύκειο Μυκόνου.Ο δάσκαλος που μάθαινε στα παιδιά μαθηματικά μιλώντας τους για το πέταγμα των γλάρων και τ αστέρια.
Ολοι όσοι δουλέψαμε στα σχολεία της Μυκόνου θα τον θυμόμαστε πάντα με τα αστεία του, στις γιορτές, με τις ωραίες του μουσικές.
Ok, All we are is dust in the wind, αλλά, θα λείψεις πολύ, ρε Αντρέα Κανελλο....
