Η προκήρυξη 2Κ/2025 του ΑΣΕΠ, η οποία αφορά θέσεις στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ), έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό και αντιδράσεις ανάμεσα στους συμμετέχοντες.
Παρότι παρουσιάζεται ως μια διαφανής και ανοιχτή διαδικασία, πολλοί υποψήφιοι υποστηρίζουν ότι η επιλογή των επιτυχόντων φαίνεται να ευνοεί άτομα που ήδη εργάζονται στο ΕΑΠ, δημιουργώντας υπόνοιες για προκαθορισμένα αποτελέσματα.
Στην προκήρυξη κατατέθηκαν 4.159 πλήρεις αιτήσεις για μόλις 23 θέσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ενώ οι αρχικές ηλεκτρονικές αιτήσεις ήταν πολύ περισσότερες. Παρά τη μαζική συμμετοχή, οι πρώτες θέσεις της λίστας δείχνουν ότι οι περισσότεροι επιτυχόντες ανήκουν στο ήδη υπάρχον προσωπικό του πανεπιστημίου.
Αυτό δημιουργεί τον προβληματισμό ότι ο διαγωνισμός μπορεί να χρησιμοποιήθηκε ως τυπική διαδικασία νομιμοποίησης υφιστάμενων συμβάσεων, κάτι που για αρκετούς συμμετέχοντες μοιάζει σαν μια διαδικασία όπου οι «νικητές» ήταν ήδη καθορισμένοι.
Τα βασικά ερωτήματα που προκύπτουν γύρω από την ισονομία και την αξιοκρατία, είναι:
Γιατί πραγματοποιήθηκε ένας τόσο μεγάλος διαγωνισμός, με χιλιάδες ανέργους να πληρώνουν παράβολο και να καταθέτουν δικαιολογητικά, όταν οι θέσεις φαίνεται ότι κάλυπταν ήδη υφιστάμενους εργαζόμενους;
Μπορεί άραγε η διαδικασία να θεωρηθεί ίση για όλους, όταν η προϋπηρεσία στο ίδιο ίδρυμα προσφέρει πλεονέκτημα καθοριστικό για την επιλογή;
Είναι ο διαγωνισμός νόμιμος, ηθικός ή απλώς τυπικά ορθός, χωρίς ωστόσο να διασφαλίζει πραγματικές chances σε νέους υποψήφιους;
Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία, η προκήρυξη περιλαμβάνει εξειδικευμένες απαιτήσεις εμπειρίας (κωδικοί 002 και 003) που ουσιαστικά καλύπτουν αντικείμενα εργασίας ήδη υπαρχόντων εργαζομένων του ΕΑΠ.
Αυτό οδηγεί σε ισχυρισμούς ότι η διαδικασία λειτουργεί ως μηχανισμός μονιμοποίησης συμβασιούχων, ενώ οι υπόλοιποι υποψήφιοι συμμετέχουν χωρίς ρεαλιστικές πιθανότητες επιτυχίας.
Πολλοί συμμετέχοντες νιώθουν ότι μπήκαν σε μία διαδικασία με «σημαδεμένη τράπουλα», όπου οι κανόνες δεν ήταν πραγματικά ίδιοι για όλους. Το κείμενο μεταφέρει το συναίσθημα ότι η σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα χωρίζει τους ανθρώπους σε:
«τυχερούς» με πρόσβαση, γνωριμίες ή προϋπηρεσία εντός της δομής
και «άτυχους» που διεκδικούν θέσεις χωρίς πραγματικές πιθανότητες
