Δεν είναι λέξη που συναντάμε συχνά, όμως έχει πίσω της μια ιστορία γεμάτη ένταση, φαντασία και κοινωνικά νοήματα. Ο «γαβριάς» μπήκε στην ελληνική γλώσσα δανεισμένος από τη γαλλική λογοτεχνία και κουβαλά μαζί του την εικόνα ενός παιδιού του δρόμου: πονηρού, θαρραλέου και ανεξάρτητου.
Πρόκειται για μεταφορά του ονόματος Gavroche, του μικρού, επαναστάτη αλητάκου από το εμβληματικό έργο «Οι Άθλιοι» του Βίκτορ Ουγκό. Ο χαρακτήρας του Gavroche ενσαρκώνει τον οξυδερκή και θαρραλέο πιτσιρικά που, παρά τη σκληρή ζωή, δεν χάνει ποτέ το πνεύμα και την αξιοπρέπειά του.
Στα ελληνικά, λοιπόν, όταν λέμε «γαβριάς», εννοούμε έναν ζωηρό, έξυπνο, λίγο αλητόβιο αλλά γοητευτικό πιτσιρικά — ένα παιδί του δρόμου που ξέρει να επιβιώνει και να διακωμωδεί τις δυσκολίες με χαμόγελο και θάρρος.
Μια λέξη με λογοτεχνικές ρίζες, κοινωνικό βάθος και... χαρακτήρα.
