Σε μια εποχή όπου η διαφοροποιημένη διδασκαλία αποτελεί όχι μόνο επιστημονική επιταγή αλλά και ηθική υποχρέωση προς τους μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες, ορισμένες τοποθετήσεις ανθρώπων σε θέσεις κλειδιά προκαλούν θλίψη και αγανάκτηση.
Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής, ζητώντας υποστήριξη από σύμβουλο για το γεγονός ότι το σχολείο την έχει τοποθετήσει σε χώρο χωρίς πρόσβαση στο διαδίκτυο, έλαβε την απάντηση: «Μπορείς να κάνεις το μάθημά σου και με ένα χαρτί».
Η φράση αυτή δεν ειπώθηκε από κάποιον άσχετο με την εκπαίδευση ή από έναν άνθρωπο έξω από την πραγματικότητα των σχολικών τάξεων, αλλά από σύμβουλο ειδικής αγωγής, επιφορτισμένο/η με τον ρόλο της καθοδήγησης και στήριξης των εκπαιδευτικών.
Αλήθεια, πώς γίνεται να θεωρείται «επαρκής» μια διδασκαλία για παιδιά με ειδικές μαθησιακές ανάγκες χωρίς τη χρήση εποπτικών μέσων, χωρίς ήχο, εικόνα, παιχνίδι, διαδραστικότητα, χωρίς τεχνολογία, σε ένα περιβάλλον όπου η διαφοροποίηση περιορίζεται σε μία κόλλα Α4;
Το μάθημα στην Ειδική Αγωγή δεν μπορεί να είναι ξερό χαρτί και στυλό. Δεν μπορεί να απευθύνεται στους μαθητές με μία προσέγγιση που αρνείται την πρόοδο, την επιστημονική γνώση και την ενσυναίσθηση. Οι ανάγκες των μαθητών δεν καλύπτονται με γενικόλογες παραινέσεις περί δημιουργικότητας. Απαιτούν δομές, μέσα, υποστήριξη, παιδαγωγική κατανόηση και, πάνω απ’ όλα, σεβασμό.
Οι σύμβουλοι δεν είναι απλοί αξιολογητές – είναι (ή θα έπρεπε να είναι) εμψυχωτές, οδηγοί, υπερασπιστές της παιδαγωγικής ποιότητας και ισότητας. Όταν χάνουν αυτόν τον ρόλο, όταν υποβαθμίζουν τις ανάγκες μαθητών και εκπαιδευτικών, χάνουν την ουσία της θέσης τους.
Το περιστατικό αυτό δεν είναι απλώς ατυχές – είναι ανησυχητικό. Γιατί δείχνει πως ακόμη και στους χώρους όπου η ευαισθησία θα έπρεπε να περισσεύει, μπορεί να υπάρχει αδιαφορία, αποσύνδεση από την πραγματικότητα και έλλειψη παιδαγωγικής πυξίδας.
Ας μην ξεχνάμε: όταν δεν προσφέρεις τα εργαλεία, δεν μπορείς να κρίνεις το αποτέλεσμα.
*Από μία εκπαιδευτικό Ειδικής Αγωγής
