Η κατάσταση της δημόσιας εκπαίδευσης πάει από το κακό, στο χειρότερο, όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να ρίξει «στάχτη στα μάτια» της κοινωνίας, με την επικοινωνιακή παραπληροφόρηση των ελεγχόμενων μέσων ενημέρωσης και με κάποιες κινήσεις εντυπωσιασμού (εξαγγελίες δημιουργίας εκπαιδευτικών «νησίδων αριστείας» κ.τ.λ.).
Σταδιακά και μεθοδικά, μετατρέπουν την εκπαίδευση από δημόσιο αγαθό, σε εμπόρευμα για προνομιούχους. Η αλλαγή αυτή πραγματοποιείται με δυο παράλληλες διαδικασίες:
1) Με την υπονόμευση και υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου, δια μέσου της υποχρηματοδότησης, της υποστελέχωσης και της θεσμοθέτησης ενός πολύπλοκου, αυταρχικού, αντιεπιστημονικού, χαοτικού πλαισίου λειτουργίας. Προστίθενται διαρκώς νέες υποχρεώσεις και αρμοδιότητες (συχνά ανούσιες), χωρίς να παρέχονται οι απαιτούμενοι πόροι και το προσωπικό για την εφαρμογή τους .
2) Με την ενίσχυση (θεσμικά και οικονομικά) της ιδιωτικής εκπαίδευσης .
Μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών κονδυλίων (ΕΣΠΑ κ.τ.λ.), χρηματοδοτεί ιδιωτικές επενδύσεις στον τομέα της εκπαίδευσης. Αναγνωρίζονται ισότιμα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά δικαιώματα δημόσιων και ιδιωτικών ΑΕΙ (κατά παράβαση του άρθρου 16 του Συντάγματος ;). Πολλά ιδιωτικά σχολεία καταπατούν συστηματικά και ανεξέλεγκτα την εκπαιδευτική και εργασιακή νομοθεσία.
Τα πρόσφατα στοιχεία δείχνουν κύμα φυγής μαθητών-τριών από τα δημόσια σχολεία προς τα ιδιωτικά. Η κυβέρνηση επιχειρεί τη συρρίκνωση της δημόσιας εκπαίδευσης, δια της απαξίωσής και της περιθωριοποίησής της. Και για να διασκεδάσουν τις αρνητικές εντυπώσεις, δίνουν καμιά φορά και κάποιο «καθρεφτάκι» στους «ιθαγενείς» (π.χ. διαδραστικοί πίνακες).
Το επιχείρημα που επικαλούνται εντελώς κυνικά οι κυβερνητικοί παράγοντες, είναι ότι εφαρμόζουν το προεκλογικό πρόγραμμά τους, αν και τα περισσότερα μέτρα που παίρνουν, δεν τα είχαν περιγράψει προεκλογικά στο εκλογικό σώμα, ούτε φυσικά τις δραματικές συνέπειες που θα έχουν στα πιο ευάλωτα στρώματα της κοινωνίας .
Από την άλλη πλευρά το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών δυστυχώς δεν έχει καταφέρει να αρθρώσει έναν ενιαίο, πειστικό αντίλογο, ενίοτε δε, με σπασμωδικές κινήσεις και μαξιμαλιστική ρητορική, εκθέτει την «αφρόκρεμα» του εκπαιδευτικού κινήματος, στο έλεος μιας αδίστακτης και αυταρχικής δεξιάς.
Απαιτείται άμεσα αλλαγή τακτικής, ώστε να υπάρξει ένα ενιαίο συνδικαλιστικό (μακάρι και πολιτικό) μέτωπο υπεράσπισης του δημόσιου σχολείου, στη βάση ενός πειστικού εναλλακτικού πλαισίου αρχών, πριν να είναι πολύ αργά….
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αποτελέσματα Κοινωνικού Τουρισμού: Όλη η λίστα όσων δικαιούνται Voucher
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
