Ευαγγελία Ασημακοπούλου Στην Ξάνθη, ένα ακόμα κεφάλαιο προστίθεται στο βιβλίο της εκπαιδευτικής προχειρότητας. Αντί να δοθούν λύσεις που θα εξασφαλίζουν αξιοπρεπείς συνθήκες μάθησης, η απάντηση των υπευθύνων είναι η εγκατάσταση κοντέινερ στον προαύλιο χώρο του 4ου ΓΕΛ. Ο λόγος; Τα παιδιά που δεν θα μπορέσουν να φοιτήσουν στο 2ο ΓΕΛ Ξάνθης, καθώς αυτό «μετατράπηκε» σε Ωνάσειο με διαδικασίες που σηκώνουν πολλές συζητήσεις.
Η απόφαση αυτή δεν είναι απλώς ένα ακόμη δείγμα κακοδιαχείρισης, αλλά μια ωμή υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Ενώ κάποιοι αποφασίζουν για το μέλλον της νέας γενιάς από γραφεία μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των μαθητών, η λύση που προσφέρεται είναι οι αίθουσες-κοντέινερ. Δηλαδή, παράγκες που βαφτίζονται «σχολικές εγκαταστάσεις», σε ένα περιβάλλον που κάθε άλλο παρά ευνοεί την εκπαιδευτική διαδικασία.
Απόφαση χωρίς συναίνεση, αποτέλεσμα χωρίς μέριμνα
Το 2ο ΓΕΛ Ξάνθης μετατράπηκε σε Ωνάσειο με μια «δημοκρατική» διαδικασία, που όμως φαίνεται να έβαλε το άρμα μπροστά από το άλογο. Δεν υπήρξε σχεδιασμός, δεν υπήρξε πρόβλεψη, δεν υπήρξε διάλογος με την τοπική κοινωνία. Έτσι, δημιουργήθηκε ξαφνικά το πρόβλημα της στέγασης των μαθητών που έμειναν εκτός. Και αντί να δοθεί μια σοβαρή και βιώσιμη λύση, επελέγη η λύση του «μπαλώματος».
Κανείς δεν αναρωτήθηκε αν ένα κοντέινερ μπορεί να προσφέρει τις συνθήκες που απαιτεί η σύγχρονη εκπαιδευτική διαδικασία. Κανείς δεν αναρωτήθηκε αν οι μαθητές αξίζουν να στριμωχτούν σε ένα κουτί αντί να φοιτούν σε κανονικές αίθουσες. Κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί η δημόσια εκπαίδευση αντιμετωπίζεται με τόση αδιαφορία.
Η δημόσια παιδεία ως δεύτερη κατηγορία
Το πρόβλημα αυτό δεν είναι καινούργιο. Στην Ελλάδα, η δημόσια εκπαίδευση συχνά αντιμετωπίζεται σαν μια φθηνή εναλλακτική, που λειτουργεί χάρη στο φιλότιμο των εκπαιδευτικών και την ανοχή των μαθητών και των γονιών τους. Αντί για επενδύσεις, έχουμε πρόχειρες λύσεις. Αντί για νέες σχολικές μονάδες, έχουμε κοντέινερ.
Η περίπτωση της Ξάνθης είναι ένα ακόμα παράδειγμα του πώς αντιμετωπίζεται η εκπαίδευση: ως μια δευτερεύουσα προτεραιότητα, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το συμφέρον των μαθητών. Αντί για σύγχρονες δομές, επιλέγεται η λογική του «βλέποντας και κάνοντας».
Η εκπαιδευτική κοινότητα, οι μαθητές και οι γονείς έχουν κάθε λόγο να αντιδρούν. Γιατί η εκπαίδευση δεν μπορεί να προσφέρεται σε κοντέινερ. Γιατί το μέλλον των παιδιών δεν μπορεί να χωρέσει σε μια μεταλλική κατασκευή στον προαύλιο χώρο ενός σχολείου. Γιατί η ποιότητα της μάθησης δεν μπορεί να είναι θέμα τύχης, αλλά δικαίωμα για όλους.
Συντάκτρια άρθρου: Ευαγγελία Ασημακοπούλου
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
