«Περπάτησα στο δρόμο με κοντό σορτς και ένα Bob Mizer τανκ τοπ
και ήταν πολιτική πράξη, το περπάτημα με το σορτς και η φωτό του σφίχτη
με το στινγκ στην αφίσα».
JAMESON FITZPATRICK1
Ένας όχλος από ερεθισμένα πιτσιρίκια όρμησε σε δύο κουίρια 2 στη Θεσσαλονίκη. Το ντύσιμο των παιδιών που δέχτηκαν την επίθεση, υπενθύμιση ότι τα ρούχα είναι ύφασμα, σχέδια και χρώματα που αυθαίρετα (δηλαδή ιστορικά και κοινωνικά) έχουμε συνδέσει με φύλα. Ερεθισμένα και επιτιθέμενα πιτσιρίκια όχι από την ηδονή της νιότης και τη δίψα για έναν καλύτερο κόσμο. Ερεθισμένα από μίσος, σκοτάδι, άγνοια. Μαγνητισμένα τρέχουν και φωνάζουν μαζί. «Πούστρα, πουστάρα, σκίστε τους». Φτύσιμο και ρίψη μπουκαλιών. Πολλοί εναντίον δύο. Άναρθρες και αναίτιες κραυγές.
Θεσσαλονίκη. Η πόλη με τα πολλαπλά πέπλα εθνικισμού. Αλλά και ερωτισμού. Η πόλη της φτώχειας και της ανεργίας. Αλλά και της βίας. Η πόλη που βγάζει τα καλύτερα (;) παιδιά;
Πιτσιρίκια επιτιθέμενα από την κουλτούρα της Nike. Η μόνη συμβολική κατανάλωση που τους επιτρέπει το σύστημα είναι μια φόρμα Νike, μια ζακέτα Αdidas και ένα επώνυμο τσαντάκι. Κατά τα άλλα, αποκλεισμένα, χαωμένα και απλαισίωτα. Τους έχει εμπεδωθεί πως λίγα πράγματα μπορούν να αλλάξουν σε αυτό το παιχνίδι. Και το μόνο που τους τους αφήνεται είναι μια βαλβίδα αποσυμπίεσης, ένα τελευταίο οχυρό υπερηφάνειας. Αυτόκλητοι υπερασπιτές μιας έμφυλης τάξης που ποτέ δεν υπήρξε.
Είναι τουλάχιστον «σωστά αντράκια». Θα αστυνομεύσουν, για να τιμήσουν τον χαρακτηρισμό αυτό, το ντύσιμο και το περπάτημα των περαστικών. Και θα παρέμβουν αυτοδικαίως. Θα χλευάσουν, θα υβρίσουν, θα χτυπήσουν. Ομαδικά, σαν μια αγέλη πεινασμένων λύκων. Ξελιγωμένων από μόρφωση και νόημα ζωής. Στερημένων από σχέσεις, αποδοχή και νοιάξιμο. Και θα φτιάξουν τη δική τους κοφτερή αγέλη.
Μπορεί τεχνικά η ακροδεξιά συμμορία της Χρυσής Αυγής να διαλύθηκε, αλλά τα ορφανά της ακόμα βαρούν σκοπιά ανά την Ελλάδα. Και ίσως πυκνώνουν στη παραμεθόριό της.
Πιτσιρίκια παίζουν το παιχνίδι του φασισμού. Πέρασαν και δεν άγγιξαν από την εκπαίδευση. Μια εκπαίδευση στεγνή από τέχνες και κοινωνικές επιστήμες. Αντί να απολαύσουν τη μπύρα στην πλατεία κυνηγούν τα ελεύθερα παιδιά. Εκδικούμενα τη δική τους ανελευθερία.
Κάνω μάθημα σε πιτσιρίκια. Ξέρω ότι λιγουρεύονται όσα τους υπόσχονται τα τραπ τραγούδια και οι μυθολογίες για κοινωνική κινητικότητα. Ξέρω, όμως , ότι είναι ικανά να αγαπούν και να ακούν. Δεν χαρίζω τα πιτσιρίκια αυτά στην άκρα δεξιά.
Αύριο πρέπει να είμαστε μαζί τους και να τους μιλήσουμε για τους λύκους και τα πρόβατα. Αύριο πρέπει να μπούμε στις τάξεις, στις πλατείες, στα καφέ και στα σόσιαλ και να μιλήσουμε για αποδοχή και ταυτότητες. Αύριο και κάθε αύριο.
Θεοδόσης Γκελτής, Εκπαιδευτικός
1 https://queerpoets.com/jameson-fitzpatrick/
2 https://www.colouryouth.gr/terms/
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αποτελέσματα Κοινωνικού Τουρισμού: Όλη η λίστα όσων δικαιούνται Voucher
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
