Ιστορικός διάλογος: Πρώτη και μοναδική φορά διοργανώθηκε εκπαιδευτικός διάλογος με την συμμετοχή αρχηγών των πολιτικών κομμάτων και ενός εκπαιδευτικού φορέα και συγκεκριμένα του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας των καθηγητών το 1997.
Συμμετείχαν οι πολιτικοί αρχηγοί κ.κ. Μ. Έβερτ, Α. Παπαρήγα, Ν. Κωνσταντόπουλος, Δ. Τσοβόλας, Α. Σαμαράς και Γ. Μπανιάς.
Από το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ οι συνάδελφοι: Πρόεδρος, Ν. Τσούλιας, Αντιπρόεδρος, Α. Αντωνάκος, Γενικός Γραμματέας, Γρ. Καλομοίρης, Ειδικός Γραμματέας, Κ. Μανιάτης, Οργανωτικός Γραμματέας, Δ. Κωσταράκος, Ταμίας, Κ. Γιακουμάκης, Έφορος Δημοσίων και Διεθνών Σχέσεων, Θ. Ακρίτας Ακριτίδης, Έφορος Βιβλιοθήκης και Εκδόσεων, Σ. Ποντικάκης, μέλη Δ. Καρλαύτης, Κ. Ράμμας, Π. Ρούσκας.
Ακολουθεί το σχετικό δημοσίευμα από το «Πληροφοριακό Δελτίο» της ΟΛΜΕ, έτος 48ο, Τεύχος 652, Δεκέμβριος 1996 – Φεβρουάριος 1997
«Η παρουσία στο ίδιο τραπέζι των μελών του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ και των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων της χώρας, σε μία πάρα πολύ κρίσιμη φάση της απεργίας μας, ήταν γεγονός με «ιστορική αξία», σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας μας, Νίκο Τσούλια.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η συνάντηση – συζήτηση αυτή σε αίθουσα του ξενοδοχείου «Τιτάνια» στις 13 Φλεβάρη 1997 δεν στερείτο ισχυρών συμβολισμών και πολιτικής σημασίας.
Όλα τα κόμματα κλήθηκαν και προκλήθηκαν, εκτός από τις δηλώσεις τους για στήριξη του αγώνα των καθηγητών, αλλά και πέρα από ρόλους διαμεσολάβησης, «να αναλάβουν τις πολιτικές ευθύνες που έχουν απέναντι στη δημόσια εκπαίδευση με συγκεκριμένο και συγκροτημένο τρόπο».
Θα μπορούσε και έπρεπε οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου να επανακαθορίσουν το λόγο και την πρακτική τους στο μέγα, στο εθνικό ζήτημα για την παιδεία. Να τροφοδοτήσουν την ελπίδα για ένα σχολείο «της γνώσης και του πολιτισμού», να καταστούν συντελεστές και υποκείμενα των απαιτούμενων θετικών, δημοκρατικών και προοδευτικών ανατροπών στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Εμείς προσπαθούμε να θέσουμε με τη μεγαλύτερη έμφαση, αλλά και καθαρότητα, το ζήτημα σε ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία.
Η απάντηση, έτσι κι αλλιώς, μας αφορά όλους.
Και είναι η πιο μεγάλη σύγχρονη και δημοκρατική πρόκληση».
