Καθημερινά παρακολουθούμε σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο περιστατικά βίας . Πόλεμοι, γυναικοκτονίες , περιστατικά σχολικού εκφοβισμού ,περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και η λίστα δεν τελειώνει εδώ. Οι ειδήσεις ως "αγγελιοφόρος κακών μαντατων" δίνουν γροθιά στο στομάχι προκαλώντας φόβο,οργή ,ανασφάλεια και αλλού είδους αρνητικά συναισθήματα τα οποία ενίοτε μας καθηλώνουν και ενίοτε -σε μικρότερο ποσοστό - μας κινητοποιούν .
Η πρόκληση φαινομένων κοινωνικής παθογένειας σαφώς και δεν έχει τις ρίζες της στο σήμερα . Σαφώς και πρόκειται για "αβγό" που εκκολάπτεται χρόνια και ήρθε η ώρα να "σπάσει το κέλυφος". Και συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να δράσουμε ! Και συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να αλλάξουμε (ίσως όχι εμείς ! Προτιμότερο να επέλθει η αλλαγή από τους άλλους!). Πού οφείλεται όμως αυτή η παρωδία της σημερινής ανθρωπότητας; Πώς μπορούμε να αποφύγουμε ανάλογα -και ίσως χειρότερα- περιστατικά στο μέλλον;
Ας εστιάσουμε σε μικρότερες κοινωνίες όπως αυτές των εφήβων ,καθώς αυτές αποτελούν τη μετεξέλιξη της κοινωνίας .Οι κοινωνίες των εφήβων αποτελούν προοικονομια για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Για το πώς θα διαμορφωθεί το κοινωνικό στάτους του μέλλοντος . Έφηβοι που διακρίνονται από συναισθηματική κενότητα και από έλλειψη στόχων και ονείρων. Το αποτέλεσμα αυτό προκύπτει σαφώς από αρκετούς ενδογενείς αλλά και εξωγενείς παράγοντες. Η κρίση στον θεσμό της οικογένειας ,η υλιστική νοοτροπία της εποχής , η δυναμική είσοδος της τεχνολογίας στις ζωές μας και η δυσκολία σωστής διαχείρισης αυτής είναι κάποιοι από αυτούς.
Η οικογένεια πλέον έχει αναλάβει έναν διεκπεραιωτικο ρόλο . Γονείς που εργάζονται ατελείωτες ώρες προκειμένου να παρέχουν στα παιδιά τους την αφθονία των υλικών αγαθών που επιβάλλει η σύγχρονη εποχή. Γονείς που τρέχουν καθημερινά και επιστρέφουν εξουθενωμένοι δίχως να έχουν την αντοχή να απολαύσουν χρόνο με τα παιδιά τους. Η έλλειψη χρόνου υποδηλώνει την έλλειψη διαλόγου,την απουσία στιγμών ,τη μη ανάπτυξη συναισθημάτων . Και αν η ανάπτυξη συναισθημάτων δεν κατοικεί στο σπίτι ,τότε πού;Και κάπως έτσι η υλική αφθονία οδηγεί στη συναισθηματική ανεπάρκεια .
Η υλιστική νοοτροπία της εποχής προκειμένου να "μείνει ικανοποιημένη " απαιτεί ανταλλάγματα και θυσίες . Απαιτεί χρόνο ,κόπο ! Απαιτεί να θυσιάσουμε συναισθήματα και στιγμές . Η κυρία αυτή είναι απαιτητική ! Και εμείς προκειμένου να μην τη χάσουμε ,τα θυσιάζουμε όλα! Ακόμα και τους ανθρώπους μας ... Το πλήγμα από το σπάσιμο του κινητού είναι πολλές φορές πιο βαρύ από το "σπάσιμο" της ψυχής .
Από την άλλη ,η εξέλιξη της τεχνολογίας η οποία στοχεύει στη διευκόλυνση της καθημερινότητας ελλοχεύει αρκετούς κινδύνους, όταν χρησιμοποιείται άκριτα και απεριόριστα - τόσο από τους ενήλικες όσο και από τους εφήβους . Ώρες ατελείωτες μπροστά από μια οθόνη μας καθιστά αρκετές φορές αδύναμους να διαχειριστούμε την "πραγματική " ζωή . Ίσως φυσικά και αυτό να θέλουμε να αποφύγουμε. Οι έφηβοι πλέον είναι περισσότερο εξοικειωμένοι με την εξ αποστάσεως επικοινωνία παρά με τη δια ζώσης . Προτιμούν να επικοινωνήσουν μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από το να εκφράσουν τις σκέψεις ,τις ανησυχίες και τα όνειρα τους σε μια επαφή πρόσωπο με πρόσωπο. Μήπως όμως δε μιλάμε για προτίμηση αλλά για αδυναμία; Μήπως είναι ο μοναδικός τρόπος εξωτερίκευσης των συναισθημάτων τους; Αυτό όμως οδηγεί στην αποξένωση και στην αδυναμία σύναψης ουσιαστικών σχέσεων.
Οι κοινωνίες των εφήβων "κραυγάζουν" για βοήθεια και εμείς απλά τρέχουμε με τις παρωπίδες μας να προλάβουμε την επόμενη "επιτυχία" μας . Μια επιτυχία κοινωνικά αναγνωρίσιμη και ατομικά αμφισβητήσιμη.
Στοχεύουμε σε ανθρώπους επιτυχημένους ,ενώ θα έπρεπε να στοχεύουμε σε ανθρώπους ευτυχισμένους. Μήπως πρέπει να ανασυνταχθούμε και να κάνουμε εκ νέου ιεράρχηση των αξιών;
* Βάλια Κανελλάκη, Σύμβουλος Σταδιοδρομίας
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Γιατί τα παράθυρα στις σχολικές αίθουσες μπαίνουν αριστερά των μαθητών
