Περπατάω συχνά.
Σε ένα παρκάκι πριν από λίγες μέρες έγινε. Ένα κορίτσι 15-16 χρονών, με τη δική μου εκτίμηση, όμορφο, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον. Την ακολουθούσε ένας άντρας αρκετά μεγάλης ηλικίας. Κάθισαν στο παγκάκι περίπου είκοσι μέτρα πιο πέρα από όπου καθόμουν εγώ. Απ' ό,τι κατάλαβα ήταν ο πατέρας της. Οικογένεια χωρισμένη. Προβλήματα. Κάποια στιγμή άρχισε να της μιλάει πολύ δυνατά, πόσες φορές της είπε "βλάκα" "βλάκα". Κάποια στιγμή της λέει "σε έχω χτυπήσει από το καλοκαίρι; ε; ε; " Το έλεγε σα να έχουν περάσει χρόνια. Σαν να είναι κάτι το αμελητέο. Σαν να της κάνει χάρη. Δεν γράφω πώς ένιωσα. Μου έφερε και μνήμες.
Λίγο αν κυκλοφορείτε, νιώθετε ότι ο εκνευρισμός είναι διάχυτος. Ότι ο ψυχικος πόνος και η αδυναμία έχουν αποκτήσει διαστάσεις, όγκο, βάρος. Στο δρόμο, στα πάρκα, στα σπίτια με ανοιχτά ή κλειστά παράθυρα, στα σχολεία.
Θα φτάνουν λόγια, φωνές εκπαιδευτικών στις διευθύνσεις και στα υπουργεία να καταφθάσουν - επιτέλους και ήμαρτον - στα σχολεία μας ψυχολόγοι. Έστω μία/ένας ψυχολόγος ανά πέντε σχολεία, για το θεαθήναι, βρε παιδί μου! Συγνώμη: βρε Υπουργέ μου ήθελα να πω! Ή ορθότερα: βρε Πρωθυπουργέ μου! Πέρσι σαν σήμερα, 2 Δεκεμβρίου το 2020, είχαν γίνει οι προσλήψεις των ψυχολόγων στα σχολεία.
Φέτος αργήσαμε περισσότερο. Ξέρουμε. Ξέρουμε. Μάλλον αποτελεί πολυτέλεια, μια συγκαλυμμένη διαδικασία ευγονικής, να επιβιώσουν οι άριστοι.
Ντροπή!
Βαγγέλης Δήμας
1ο ΓΕΛ Νέας Φιλαδέλφειας
