Βασική αρχή του Αριστοτέλη ήταν ότι «Δεν γνωρίζουμε την αλήθεια εάν δεν έχουμε γνώση της αιτίας».
Κατά συνέπεια: προσωπικά πιστεύω και μπορώ να υπηρετήσω ευχάριστα σαν δάσκαλος ένα εκπαιδευτικό σύστημα που η γνώση θα προηγείται της δεξιότητας οδηγώντας στην αλήθεια (α-λήθη δηλ. δεν ξεχνώ - θυμάμαι πάντα τα θεμελιώδη αίτια). Mε βοηθό τη δεξιότητα η οποία θα υπηρετεί την αληθινή και βαθιά γνώση των πραγμάτων δίνοντας στο μαθητή τη δυνατότητα να νιώσει Άνθρωπος έχοντας κριτική σκέψη και ελευθερία... Αλήθεια, γιατί ο Αριστοτέλης ενδιαφέρεται τόσο για τη γνώση των αιτίων και όχι απλά για το αποτέλεσμα ακόμα κι αν είναι καλό;
Πώς βιώνεται η αγάπη στο χώρο της γνώσης και πως στο χώρο της δεξιότητας; Είμαστε αυτό που παράγουμε ή παράγουμε επειδή είμαστε; Είναι πραγματική ελευθερία και πραγματική κριτική σκέψη να μπορείς να επιλέξεις από μικρά κομμάτια της πραγματικότητας αγνοώντας σημαντικά κομμάτια που συγκροτούν τη συνολική πραγματικότητα; Είναι η οικονομία η αρχή και το τέλος της ζωής του πολιτισμού και της παιδείας; Κι αν η απάντηση είναι περιορισμός της κριτικής σκέψης και ελευθερίας με αντάλλαγμα τη σύνδεση παιδείας και αγοράς, τότε επιτελεί παιδαγωγικό έργο η αξιολόγηση;
Στα ερωτήματα αυτά θα πρέπει να απαντά η αξιολόγηση και αυτοαξιολόγηση χωρίς να περιορίζει την κριτική σκέψη και ελευθερία, λαμβάνοντας υπ΄ όψη ότι η ζωή, η σκέψη, ο πολιτισμός, η επιστήμη δε μπορούν να χωρέσουν σε κουτάκια, και portfolia. Επίσης να απαντά στην ανάγκη των εκπαιδευτικών - όπως και όλων των εργαζομένων-να νιώθουν ότι εργάζονται κι όχι ότι δουλεύουν, δηλ. είναι δούλοι κι όχι ελεύθεροι.
Για να μην παρεξηγηθώ: όταν λέμε εργασία εννοούμε εργασία με αγάπη, μεράκι, υπευθυνότητα και προσωποκεντρική παιδαγωγική. Τίποτα λιγότερο.
Τέλος, αλήθεια, το φιλότιμο σε ποιο κουτάκι αξιολόγησης χωράει;
*Διευθυντής 9ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών «Γεώργιος Γλαράκης»
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Ρεύμα: Η ηλεκτρική συσκευή που μπορεί να καίει όσο 65 ψυγεία μαζί
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
